Οἱ ὅροι τῆς Ἀνταλκιδείου εἰρήνης εἶχαν ἐπιβληθεῖ πολὺ αὐστηρὰ στὸν ἑλλαδικὸ χῶρο ἀπ’ τοὺς Σπαρτιάτες, διότι οἱ πόλεις τῆς Μικρᾶς Ἀσίας καὶ τῶν παρακτίων της νήσων εἶχαν παραχωρηθεῖ στὸν μεγάλο βασιλέα∙ μόνο οἱ πόλεις τῆς Μεγάλης Ἑλλάδος, στὴν Ἰταλία, εἶχαν μείνει ἐκτὸς τῶν συνθηκῶν. «Ἃ δὲ αἰσχύνην ἡμῖν φέρει καὶ πολλοὺς τῶν συμμάχων ἐκδέδωκε»∙ αὐτὰ ποὺ προκαλοῦν αἰσχύνη σὲ ἐμᾶς εἶναι οἱ διάταξεις τῆς συνθήκης καὶ ἡ παραχώρηση στοὺς Πέρσες πολλοὺς ἀπ’ τοὺς συμμάχους, ἐννοεῖ τὴν ἐποχὴ τῆς ἀθηναϊκῆς ἡγεμονίας. «Ταῦτα δὲ κατὰ χώραν μένει καὶ πάντες αὐτὰ κύρια ποιοῦμεν»∙ αὐτὲς ἰσχύουν στὶς πόλεις μας καὶ ὅλοι μας σύμφωνα μὲ αὐτὲς ζοῦμε. «Ἃ χρῆν ἀναιρεῖν καὶ μηδὲ μίαν ἐᾶν ἡμέραν, νομίζοντας προστάγματα καὶ μὴ συνθήκας εἶναι»∙ αὐτὲς ὀφείλουμε ἀναιρέσειν καὶ νὰ μὴν ἀφήσουμε καμμία ἡμέρα νὰ πάει χαμένη, ἐπειδὴ νομίζουμε ὅτι εἶναι ἐντολὲς καὶ ὄχι συνθῆκες.