Ἡ κακοκαιδομία τοῦ Ἑλληνισμοῦ, κατὰ τὸν μακροχρόνιο Πελοποννησιακὸ πόλεμο καὶ τὴν μετέπειτα σπαρτιατικὴ ἡγεμονία, ὀφειλόταν στὴν δουλικότατη ἀπέναντι στοὺς Πέρσες λακωνικὴ πολιτική∙ μὲ τὴν ἐξαίρεση τῶν ὀλίγων ἐτῶν, μετὰ τὴν νίκη τῶν Πελοποννησίων καὶ τὴν ἐκστρατεία στὴν Μικρὰ Ἀσία, κυρίως τοῦ Ἀγησιλάου, ἡ πολιτικὴ τῆς ὑποταγῆς ὁλοκληρώθηκε μὲ τὴν Ἀνταλκίδειο εἰρήνη. «Τίς γὰρ οὐκ οἶδεν ὅτι συνθῆκαι μέν εἰσιν, αἵ τινες ἂν ἴσως καὶ κοινῶς ἀμφοτέροις ἔχωσι»∙ διότι ποιός δὲν γνωρίζει ὅτι αὐτὲς εἶναι μὲν συνθῆκες, οἱ συνθῆκες τῆς Ἀνταλκιδείου εἰρήνης, οἱ ὁποῖες θὰ ἠδύναντο ἴσως ἔχειν σὲ ἴση μοῖρα ἀμφοτέρους τοὺς συμβαλλομένους. «Προστάγματα δὲ τὰ τοὺς ἑτέρους ἐλαττοῦντα παρὰ τὸ δίκαιον»∙ ἀλλὰ ἔχει καὶ διατάξεις ποὺ περιορίζουν τὴν μία πλευρά, παραβιάζοντας τοὺς γνωστοὺς κανόνες τοῦ δικαίου. Τὶς εἶχαν ὑποστεῖ οἱ Ἕλληνες καὶ τοῦ ἑλλαδικοῦ χώρου, τὶς μονομερεῖς αὐτὲς διατάξεις καὶ ἐξηγέρθησαν πολὺ γρήγορα κατὰ τῶν Σπαρτιατῶν.