Ἡ κατάρρευση τῆς προπαγάνδας, ὅτι ὅλα εἶναι ἕτοιμα καὶ ἡ ἔξοδος ἀπ’ τὴν κρίση, ἦρθε «ἀπροσδόκητα» ἀπ’ τὸ Γιούρωγκρουπ∙ γεννᾶται τὸ ἐρώτημα στοὺς πολιτικοὺς κύκλους, τόσο ἀφελεῖς εἶναι ἢ τόσο ἄσχετοι μὲ ὅλα καὶ ὑπόσχονται ἀνέφικτα πράγματα. Μᾶλλον τὸ δεύτερο, δὲν δύνανται ἐπιβιῶσαι πέραν τῆς φαντασιώσεώς των∙ ἔγιναν κυβέρνηση μὲ τὸ ψέμμα καὶ τὸ συνεχίζουν, ἐπειδή, «ἕξις δευτέρα φύσις». Ἡ ἀξιολόγηση δύσκολα πολὺ κλείνει, ἐνῶ ἡ περιπέτεια μὲ τὶς Σκουριὲς ξαναρχίζει, μὲ προσφυγὴ στὸ Συμβούλιο τῆς Ἐπικρατείας, ἀλλὰ καὶ τὶς ἐπιπτώσεις της στὴν ἀξιολόγηση, ὅπως καὶ τοῦ Ἑλληνικοῦ∙ ἡ ἀλήθεια ὅμως βρίσκεται στὶς ὑπερατλαντικὲς ἐξαρτήσεις τοῦ Ναπολεοντίσκου, γιὰ τὴν ἐκχώρηση σὲ ἀμερικανικὲς ἑταιρεῖες τοῦ χρυσοῦ καὶ τοῦ Ἑλληνικοῦ, ὁπότε ἐπιδίδεται στὴν συνηθισμένη τακτικὴ τῶν καθυστερήσεων, γνωρίζοντας ὅτι ἀποβαίνει εἰς βάρος του στὸ ἐσωτερικό, ἀλλὰ οἱ ἄνωθεν δεσμεύσεις κατισχύουν. Ἀπομένει ἡ στιγμὴ τῆς τελικῆς σφαίρας, ποιὸς τὴν ρίχνει.