Τὴν ἀνάδειξη τοῦ Κυριάκου Μητσοτάκη, ὡς τοῦ δεσπόζοντος στὴν πολιτική μας σκηνή, ὁδήγησαν οἱ ἐκλογὲς στὴν Δημοκρατικὴ Συμπαράταξη, μὲ δεύτερη δύναμη πλέον τὴν ἴδια∙ ὁ ἀριθμὸς τῶν ψηφοφόρων ἀποδεικνύει, ὅτι ἡ διαρροὴ τῶν Πασοκογενῶν ἀπ’ τὸν ΣΥΡΙΖΑ εἶναι μαζικὴ καὶ συνεχής, ἐνῶ παραμένει ὁ διάλογος τῆς ΔΗΣΥ μὲ τὴν Νέα Δημοκρατία. Ὁ Ναπολεοντίσκος κατέγραψε μᾶλλον τὴν ἀλλαγὴ καὶ τὴν ἐπιβεβαίωση τοῦ κενοῦ στὸ ὁποῖο βρίσκεται, ὅταν μάλιστα ἀδυνατεῖ ὁλοκληρῶσαι τὴν ἀξιολόγηση ἐγκαίρως∙ οἱ πρῶτες ἀπαξιωτικὲς δηλώσεις τῶν στελεχῶν του ἀπεσύρθησαν καὶ ἐπεβλήθη σιωπή, ὅπως κάνει συνήθως, ὅταν δὲν ἔχει τί νὰ ἀπαντήσει. Τὰ πολιτικά μας πράγματα πλέον διέπονται ἀπ’ τὶς πιέσεις τῶν παρακρατικῶν καὶ τὸ σκάνδαλο τοῦ συνεταιράκια γιὰ τὰ πυρομαχικά∙ ἐὰν εὐθέως καὶ τάχιστα δὲν διαφοροποιηθεῖ ἀπ’ τὸν ἑταῖρο του, τότε καθίσταται συνένοχος στὴν συνείδηση τοῦ λαοῦ, ἂν δὲν κατέστη ἤδη, διότι εἶναι μεγάλη ἡ καθυστέρηση.