Ἐὰν ἔμεινε κάτι ἀπ’ τὴν ἐλεημοσύνη τοῦ Ναπολεοντίσκου στὴν μνήμη τοῦ κόσμου, αὐτὸ εἶναι ἡ ἀπύθμενη δειλία του καὶ φοβία του, ὅπως ἦταν ζωγραφισμένες στὸ βλέμμα του∙ ἔχει χάσει ἀπὸ καιρὸ τὴν αὐτοπεποίθησή του καὶ τὴν ὑπεροψία του, ἀλλὰ τόσο τρομοκρατημένος δὲν ἦταν ἄλλη φορά. Γνωρίζει, ἄλλωστε, ὅτι ἔχουν διαρρεύσει ὅλα σχεδὸν τὰ κομματικά του στελέχη καὶ ἔπρεπε νὰ τρέξει στὰ μειονοτικὰ χωριὰ τῆς Θράκης, γιὰ νὰ τὸν χειροκροτήσουν μερικοὶ κάτοικοί τους, καὶ τί ἄλλο νὰ ‘καναν οἱ ἄνθρωποι! ἔχει νὰ κινηθεῖ μεταξὺ Ἑλλήνων πάνω ἀπὸ ἑνάμισυ χρόνο. Ἀκόμη καὶ στὶς κομματικὲς συνόδους οἱ περισσότεροι εἶναι ἀστυνομικοὶ καὶ ὑπάλληλοι ἐν ὑπηρεσίᾳ. Βλέπει τὴν λογοδοσία καὶ τοὔρχεται σύγκρυο.