Οἱ διατάξεις τῆς Ἀνταλκιδείου εἰρήνης ἦταν ἐντελῶς αὐθαίρετες καὶ κατὰ τὰ συμφέροντα τῆς περσικῆς αὐτοκρατορίας καὶ μόνο, χωρὶς καμμία σχεδὸν πρόνοια γιὰ τὶς ἑλληνικὲς πόλεις∙ αὐτὸ εἶχε ἐνοχλήσει περισσότερο τοὺς Ἕλληνες καὶ εἶχαν στραφεῖ ὅλοι τους κατὰ τῆς Σπάρτης καὶ τῆς ἡγεμονίας της. «Τῆς δὲ γῆς ἁπάσης τῆς ὑπὸ τῷ κόσμῳ κειμένης δίχα τετμημένης»∙ ἀπὸ ὁλόκληρη τὴν γῆν τῆς κειμένης κάτω ἀπ’ τὸν οὐρανὸ καὶ στὰ δύο μοιρασμένη. «Καὶ τῆς μὲν Ἀσίας τῆς δ’ Εὐρώπης καλουμένης, τὴν ἡμίσειαν ἐκ τῶν συνθηκῶν εἴληφεν»∙ καὶ τῆς μίας καλουμένης Ἀσίας καὶ τῆς ἄλλης Εὐρώπης, κατέλαβε μὲ τὶς συνθῆκες τὴν μίαν. «Ὥσπερ πρὸς τὸν Δία τὴν χώρα νεμόμενος, ἀλλ’ οὐ πρὸς ἀνθρώπους τὰς συνθήκας ποιούμενος»∙ σὰν νὰ ἦταν ὁ Ζεὺς καρπώθηκε τὴν χώρα, ἀλλὰ δὲν ἔκανε τὶς συνθῆκες ἀναλόγως πρὸς τοὺς ἀνθρώπους. Τὶς εἶχε θεσπίσει συμπεριφερόμενος ὡς πρὸς δούλους του.