Ὅλες οἱ ἑλληνικὲς πόλεις εἶχαν ὑποχρεωθεῖ νὰ γράψουν σὲ λίθινες στῆλες τὸ κείμενο τῆς Ἀνταλκιδείου Εἰρήνης, γιὰ νὰ γνωρίζουν οἱ Ἕλληνες τοὺς ὅρους τῆς κηδεμονίας τους ὑπὸ τοὺς Πέρσας∙ οἱ ἔφοροι τῆς Σπάρτης γνώριζαν πολὺ καλὰ ὅτι δὲν εἶχαν τὶς ἀπαραίτητες δυνάμεις γιὰ τὴν ἐπιβολὴ τῆς ἡγεμονίας τους σὲ ὁλόκληρη τὴν Ἑλλάδα καὶ περισσότερο στηρίζονταν στὴν ψυχολογικὴ πλευρὰ καὶ στὸν φόβο τῶν ἄλλων, ὅτι εἶχαν τὸν καλύτερο στρατό, καὶ τὸν εἶχαν, ἀλλὰ ὄχι καὶ ἐπαρκῆ. «Τὰ μὲν γὰρ ὑπὲρ μικρῶν ἔργων καὶ μιᾶς τύχης ἐστίν»∙ διότι τὰ τρόπαια τῶν νικῶν στὶς μάχες, πάλιν μὲ λίθινες στῆλες καταγράφονταν, ἦταν γιὰ μικρὲς μάχες καὶ μιᾶς τύχης μόνο. «Αὗται δ’ ὑπὲρ ἅπαντος τοῦ πολέμου καὶ καθ’ ὅλης τῆς Ἑλλάδος ἑστήκασιν»∙ αὐτὲς ὅμως ἐπιβλήθηκαν γιὰ ὅλους τοὺς πολέμους καὶ γιὰ ὁλόκληρη τὴν Ἑλλάδα. Πίστευαν ὅτι ἔτσι διαιώνιζαν τὴν κυριαρχία τους.