Ἡ ἐπιχειρηματολογία τοῦ Κυριάκου Μητσοτάκη στὴν Βουλὴ ἦταν συντριπτικὴ γιὰ τὴν κυβέρνηση, διότι ἀπέδειξε τὴν ὑποκρισία της γιὰ τὴν πορεία τῆς οἰκονομίας -ὅταν ὁ Ναπολεοντίσκος μίλησε γιὰ ἀνάπτυξη πάνω ἀπὸ 2% φέτος, ἐνῶ ὁ ἁρμόδιος ὑπουργός του προβλέπει λιγώτερο ἀπὸ 1,4%- καὶ τὴν ἀδυναμία της νὰ διαχειρισθεῖ στὴν οἰκτρὴ πραγματικότητα∙ ἀκόμη καὶ γιὰ τὴν εἰσβολὴ τῶν Ρουβικώνων στὸ Πεντάγωνο, μίλησε μόνο ὁ συνεταιράκιας, ὁ ὁποῖος ἀνέλαβε τὴν πολιτικὴ εὐθύνη γιὰ τὸ συμβὰν καὶ ἀναφέρθηκε στὴν ἀπαγόρευση τῆς συλλήψεως πολιτῶν ἀπ’ τὴν Στρατονομία, ἀλλὰ δὲν ἐξήγησε, γιατὶ δὲν τοὺς κράτησαν στὸν περίβολο, ὥσπου νὰ ἐμφανισθεῖ ἡ Ἀστυνομία καὶ νὰ τοὺς συλλάβει. Ἦταν ἐμφανέστατη ἡ διαφορὰ στὶς θέσεις τῶν συγκυβερνώντων, καθὼς ὁ πρωθυπουργὸς ἀπέφυγε καὶ ἁπλὴ ἀναφορὰ στὸ παρακράτος, ἐνῶ ἄφησε κάποια κενὰ ὁ ὑπουργός του. Ἡ αἴσθηση ὅτι βρίσκονται στὸ τέλος τους ἦταν ἔκδηλη καὶ στὸ ὕφος τους.