Στὸν ΣΥΡΙΖΑ ἡ ἔκρηξη εἶναι πρωτοφανὴς γιὰ κυβερνῶν κόμμα, ὄχι τόσο στοὺς βουλευτές, αὐτοὶ ἔχουν τακτοποιηθεῖ μὲ τὶς 15000 εὐρὼ τὸν μῆνα, ἀλλὰ στὰ κομματικὰ στέλεχη τὰ ὁποῖα ἐμφανέστατα πλέον πρωτοστατοῦν στὶς ἀποδοκιμασίες ἐναντίον του Ναπολεοντίσκου∙ γνωρίζουν πλέον ἀρκετὰ καλὰ γιὰ τὶς σιδηρόφρακτες μετακινήσεις του καὶ ἐξαγριώνονται ἀκόμη χειρότερα, διότι θυμίζουν στοὺς μεγαλύτερους τὴν ἑπταετία καὶ τὴν σοσιαλιστικὴ περίοδο. Ἡ ἀντιμετώπισή τους θεωρεῖται πλέον ἀδύνατη, διότι ἐξάντλησαν ὅλες τὶς μεθόδους τους, ἀπ’ τὰ ἔργα τῆς κακιᾶς δεξιᾶς μέχρι τὶς βραβεύσεις στὸ Παρίσι, ἀλλὰ τὰ κομματικὰ στελέχη παραμένουν ἀνένδοτα καὶ δὲν πιστεύουν πλέον τίποτε∙ ἡ στάση τῆς κυβερνήσεως ἀπέναντι στοὺς πλημμυροπαθεῖς τῆς Μάνδρας μετετράπη σὲ πάρθιο βέλος κατὰ τοῦ πρωθυπουργοῦ. Δὲν ἀντιλαμβάνεται τὴν παντελῆ ἀπουσία εὐαισθησίας καὶ ἀλληλεγγύης στὶς τραγικὲς στιγμὲς τῶν θυμάτων, ὅταν μάλιστα ἡ αἰτία εἶναι ἡ κυβερνητικὴ ὀλιγωρία τουλάχιστον. Τὸ φιλότιμο δὲν χάθηκε στοὺς Ἕλληνες…