Ὁ πόλεμος ἐναντίον τῶν βαρβάρων γιὰ τὴν κατάλυση τῆς περσικῆς αὐτοκρατορίας ἦταν κοινὴ πεποίθηση ὅλων τῶν Ἑλλήνων, ἀκόμη ὅσων ἦταν σταθεροὶ κατὰ τοῦ πολέμου∙ γνώριζαν ὅτι ἡ κοσμοκράτειρα τότε Περσία δὲν ἀνεχόταν μιὰ μικρή, ἀνεξάρτητη καὶ μάλιστα ἐναντίον της Ἑλλάδα. «Ἀμφοτέροις δὲ συμφέρων, καὶ τοῖς ἡσυχίαν ἄγειν καὶ τοῖς πολεμεῖν ἐπιθυμοῦσιν»∙ γιὰ ἀμφοτέρους θεωρεῖται συμφέρων, καὶ γιὰ τοὺς θιασώτας τῆς εἰρήνης καὶ γιὰ ὅσους ἐπιθυμοῦν τὸν πόλεμο. «Εἴη γὰρ ἂν τοῖς μὲν ἀδεῶς τὰ σφέτερ’ αὐτῶν καρποῦσθαι»∙ διότι γίνεται αὐτὸ μᾶλλον ἐν ἀγνοίᾳ τους νὰ ἀνταποκρίνεται στὶς ἐπιθυμίες ἀμφοτέρων. «Τοῖς δ’ ἐκ τῶν ἀλλοτρίων μεγάλους πλούτους κατακτήσασθαι»∙ σὲ ἄλλους διότι ἀπ’ τὰ λάφυρα τῶν ἐχθρῶν θὰ ἀποκτήσουν μεγάλα πλούτη. Ἄλλωστε ἡ Καλλίειος εἰρήνη τοῦ 450 π.Χ. εἶχε ἐπιβάλει ταπεινωτικοὺς ὅρους στὸν μεγάλο βασιλέα∙ αὐτοὺς ἦρε μὲ τὴν ἀνάμιξή του στὸν Πελοποννησιακὸ πόλεμο καὶ πρόσφατα τὴν Ἀνταλκίδειο εἰρήνη.