Ὁ μεγάλος συνασπισμὸς σχηματίζεται στὴν Γερμανία καὶ ἀναπλάθει στὴν πράξη τὴν σημερινὴ κυβέρνηση∙ τὴν Πέμπτη, σὲ σύσκεψη ὑπὸ τὸν πρόεδρο τῆς Δημοκρατίας, ρυθμίζονται οἱ βασικοὶ ἄξονες τῆς πολιτικῆς της καὶ μετὰ εἶναι θέμα ἡμερῶν ὁ σχηματισμός της. Ἡ παρέμβαση τοῦ Φρὰνκ Βάλτερ Στάινμάγιερ ἦταν ἀποφασιστική, μετὰ τὴν κατάρρευση τῆς τριμεροῦς συνεργασίας∙ οἱ κακὲς γλῶσσες εἶχαν ἀρχίσει τὸ τροπάριό τους, ὅτι ἔχει εἰσέλθει σὲ φάση σοβαρᾶς κρίσεως τὸ Βερολίνο καὶ κατὰ προέκταση ὁλόκληρη ἡ Εὐρωζώνη, ἀλλὰ διαψεύσθηκαν πάλιν. Ἡ Γερμανία παραμένει ἡ ἀτμομηχανὴ τῆς εὐρωπαϊκῆς οἰκονομίας καὶ ὁ κινητήριος μοχλὸς τῆς πολιτικῆς ἑνοποιήσεώς της, στὰ πλαίσια τοῦ γαλλογερμανικοῦ ἄξονος∙ εἶναι χαρακτηριστικὸ μάλιστα, ὅτι τὴν καταστροφολογία τῆς ἀτλαντικῆς διαπλοκῆς δὲν συμμερίζονταν οἱ οἰκονομικοὶ κύκλοι, συνεχίζοντες ὡς συνήθως τὶς δουλειές τους. Ὁ ἐνδόμυχος πόθος τῶν ἀτλαντιστῶν γιὰ διάλυση τῆς ἑνιαίας ἀγορᾶς παραμένει, κι αὐτὸ ἐξηγεῖ τὴν στήριξή τους στὸν Ναπολεοντίσκο.