Τὶς ἐνδοκομματικὲς ἀνακατατάξεις ἐπιχειρεῖ ἀνακόψαι ὁ Ναπολεοντίσκος, μὲ τὶς γνωστὲς λασπολογίες γιὰ ἀλλαγὴ τῆς πολιτικῆς ἀντιδικίας∙ γνωρίζει ἄριστα, ὅτι αὐτὰ πέφτουν στὸ κενό, ἀλλὰ κερδίζει λίγες μέρες ἢ ἑβδομάδες κι αὐτὸ τοῦ ἀρκεῖ πρὸς τὸ παρόν, διότι βλέπει ὅτι ὁ πολιτικός του χρόνος ἐξαντλεῖται μὲ μεγάλη ταχύτητα. Ἀπ’ τὸν παιδοβούβαλο ἡ ἀποδοχὴ τῆς ἐπιστράτευσης ἔγινε μὲ μισὴ καρδιά, ἀποκαλύπτουν πολλὰ παλιὰ κομματικὰ στελέχη, τὰ ὁποῖα τὰ εἶχε προσεγγίσει καὶ στοὺς ὁποίους εἶχε ὑποσχεθεῖ τὴν ἐπιδίωξη ἄλλης πολιτικῆς καὶ κυρίως τὴν ὁριστικὴ ἀπαλλαγὴ ἀπ’ τὸν συνεταιράκια∙ γι’ αὐτὸ καὶ δὲν φαίνεται εὐχαριστημένος, διότι ἀρκετοὶ ἀπ’ αὐτοὺς τὸν χαρακτηρίζουν ὡς ἐνεργούμενο∙ ὁ πρωθυπουργὸς ἐπίσης, διότι αὐτὸς λένε ὅτι παρενέβη προσωπικά, φοβᾶται, ἐπειδὴ δείχνει ὅτι ἐνδίδει στὴν σκληρότερη πτέρυγα τῶν ἐσωκομματικῶν ἀντιπάλων του. Ἕνα εἶναι δεδομένο πλέον, ἡ ἀναμέτρηση ἐξελίσσεται σὲ σύγκρουση, μὲ ἄγνωστες τὶς τυχαῖες προεκτάσεις, αὐτὲς εἶναι οἱ χειρότερες.