Ἡ ἀπαλλαγὴ τοῦ Ἑλληνισμοῦ ἀπ’ τὰ προβλήματά του δὲν θὰ ἐρχόταν, ἐπιμένει ὁ Ἰσοκράτης στὸν «Πανηγυρικό» του, ἂν δὲν ἀπελευθερωνόταν προηγουμένως ἀπ’ τὴν κηδεμονία, μὲ τὴν Ἀνταλκίδειο εἰρήνη, τοῦ μεγάλου βασιλέως∙ ἡ πεποίθηση αὐτὴ ἦταν ἑδραιωμένη στοὺς Ἕλληνες τῶν ἀρχῶν τοῦ τετάρτου π.Χ. αἰῶνος, καὶ ἦταν ταυτισμένη ἡ συνθήκη μὲ τὴν σπαρτιατικὴ ἡγεμονία. «Οὐ πρὸς τοὺς καὶ πρότερον κακῶς τὴν Ἑλλάδα ποιήσαντας καὶ νῦν ἐπιβουλεύοντας καὶ πάντα τὸν χρόνον οὕτω πρὸς ἡμᾶς διακειμένους;» διότι μόνο ἡ κατάλυση τῆς περσικῆς αὐτοκρατορίας μᾶς ὁδηγεῖ στὴν ἀπαλλαγή, ὄχι μόνο ἀπὸ αὐτοὺς ποὺ καὶ προηγουμένως ἔχουν διαπράξει τόσα κακὰ στὴν Ἑλλάδα, ὅπως μὲ τοὺς Μηδικοὺς πολέμους, ἀλλὰ καὶ τώρα συνέχεια μᾶς ἐπιβουλεύονται καὶ ὅλο τὸν χρόνο ἔτσι ἐχθρικὰ διατίθενται ἀπέναντί μας; Ἦταν θέμα ἀρχῆς καὶ διατηρήσεως τῆς κοσμοκρατορίας τῶν Περσῶν ἡ πλήρης ὑποταγὴ καὶ αὐτῆς τῆς μικρῆς γωνιᾶς, τῆς Ἑλλάδος.