Ἡ ἀπαίτηση γιὰ ἐκστρατεία κατὰ τῶν Περσῶν ἦταν γενικὴ στὸν Ἑλληνισμὸ τῶν ἀρχῶν τοῦ τετάρτου αἰῶνος καὶ περισσότερο μετὰ τὴν ταπεινωτικὴ Ἀνταλκίδειο εἰρήνη∙ στὰ περισσότερα κείμενα γίνεται ἡ ἀναφορὰ καὶ μὲ μεγαλύτερη ἔμφαση στὸν Ἰσοκράτη. «Ὑπὸ δὲ τῆς Ἑλλάδος ἁπάσης ἐκπεμπομένης, ἐπὶ δὲ τὴν τῶν βαρβάρων τιμωρίαν πορευομένην;» Ποιός εἶναι τόσο ἀπρόθυμος γιὰ τὴν ἐκστρατεία προερχομένη μάλιστα ἀπὸ ὁλόκληρη τὴν Ἑλλάδα, καὶ πορευομένη γιὰ τὴν τιμωρία τῶν βαρβάρων; «Φήμην δὲ καὶ μνήμην καὶ δόξαν πόσην τινὰ χρὴ νομίζειν ἢ ζῶντας ἕξειν ἢ τελευτήσαντας καταλείψειν τοὺς ἐν τοῖς τοιούτοις ἔργοις ἀριστεύσαντας;» καὶ φήμη καὶ μνήμη καὶ δόξαν πόση πρέπει νὰ θεωροῦν ὅτι θὰ ἔχουν εἴτε ζῶντες εἴτε νεκροὶ ἀφήσει αὐτοὶ οἱ ἀριστεύσαντες στὰ πολεμικά τους ἔργα; Ἡ σπαρτιατικὴ ἡγεμονία δὲν ἐπέτρεψε τὴν ἕνωσή τους∙ θὰ ἀκολουθοῦσε σὲ σαράντα χρόνια ἡ μακεδονικὴ ἡγεμονία πρὸς ἐκπλήρωσιν τοῦ ἱεροῦ σκοποῦ.