Οἱ ἀνταλλαγὲς τῶν διαξιφισμῶν στὸ Προεδρικὸ Μέγαρο ὑπέκρυπταν πολλά, μερικὰ ἐκ τῶν ὁποίων ἀποκαλύφθηκαν στοῦ Μαξίμου, ὅταν ὁ πρωθυπουργὸς δικαιολόγησε τὸν Ταχὶπ Ἐρντογάν, ὅτι ζητάει, «ὄχι τὴν ἀναθεώρηση» τῆς Συνθήκης τῆς Λωζάννης, ἀλλὰ «τὴν ὀρθὴ τήρησή της»∙ ἔτσι οἱ ἀντεγκλήσεις τῶν Προέδρων κρίθηκαν δευτερευούσης σημασίας, ὅπως καὶ οἱ ἀναφορὲς γιὰ τοὺς Μουσουλμάνους τῆς Θράκης. Ἡ ἐπίσκεψη, ἐκμυστηρεύονται διπλωματικοὶ κύκλοι, δὲν ἦταν τόσο πρόχειρη καὶ ἀπροετοίμαστη, ἀλλὰ φάνηκε ὡς βιαστικὴ γιὰ νὰ ἀποκρυβοῦν ὁ ἐνδοτισμὸς καὶ ἡ παραχωρητικότης τοῦ Ναπολεοντίσκου∙ τὰ ἔδωσε ὅλα στὸν σουλτάνο, κι ἐὰν αὐτὰ εὐοδωθοῦν, τότε ὁδηγούμαστε σὲ ἐθνικὴ συμφορά. Ἡ ἀντιπολίτευση ἔχει ἐντοπίσει σωστὰ τὸ θέμα∙ ἡ ἀτυχία τοῦ πρωθυπουργοῦ ἔγκειται στὴν γενικότερη πολιτική του κατάρρευση, ἐνῶ στὸ ἐπίσημο δεῖπνο ἦταν ὅλα τυπικά. Σήμερα στὴν Θράκη ἴσως ζήσουμε ἄλλη μία μέρα μειονοτικῶν προκλήσεων∙ ἐκτὸς κι ἂν ὁ σουλτάνος ἀφήσει πίσω τὶς ἐθνικιστικές του κορῶνες.