Ἡ ἐξέγερση τοῦ ἁπλοῦ λαοῦ, μὲ πρώτους τὰ παλιὰ κομματικὰ στελέχη τοῦ ΣΥΡΙΖΑ, ἔρχεται, μὲ ἀφορμὴ τοὺς πλειστηριασμούς, τὰ συνδικαλιστικὰ καὶ τὶς λιγνιτικὲς μονάδες, καὶ ἡ κυβέρνηση βρίσκεται στὸ κενὸ γιὰ τὴν ἀντιμετώπισή της∙ ἡ ἀναβολὴ στὴν ἐφαρμογή τους εἶναι ἀδύνατη πλέον, μετὰ τὴν ὑπογραφὴ τοῦ ὑπουργοῦ, ἀλλὰ καὶ τὴν ἀπειλὴ ἀναβολῆς τῆς ἀξιολογήσεως. Ἡ δεδομένη πλέον ἐπιστροφὴ στὴν στασιμότητα, ἂν ὄχι στὴν ὕφεση, καθιστᾶ ἀκόμη πιὸ ἐπιτακτικὴ τὴν ὁλοκλήρωση τῆς ἀξιολογήσεως, γιὰ τὴν εἴσπραξη τῆς δόσεως, ἀλλὰ τότε ἐπισπεύδεται ἡ ἐξέγερση∙ «μπρὸς βαθὺ καὶ πίσω ρέμα», γιὰ τὸν Ναπολεοντίσκο, χωρὶς καθόλου λαϊκὴ ὑποστήριξη καὶ σὲ ἔκρηξη τῶν πάντων γιὰ τὴν ἐθνικὴ μειοδοσία ἀπέναντι στὴν Τουρκία. Μόνο αὐτὴ ἡ κυβέρνηση θὰ ἐπιτύγχανε κινητοποιῆσαι τόσους ἐχθροὺς ταυτοχρόνως ἐναντίον της καὶ μὲ ἀγανάκτηση τῶν δικῶν της∙ οἱ σχέσχεις μὲ τὸν συνεταιράκια ἐπιδεινώθηκαν, μετὰ τὸν παραμερισμό του, ἐμμονῇ τοῦ σουλτάνου.