Ὁ Ναπολεοντίσκος φρόντισε προβάλλειν τὴν ὁλοκληρωτική του νοοτροπία μὲ διττὸ τρόπο∙ στὴν Θεσσαλονίκη ἐπιβεβαίωσε τὶς κυβερνητικὲς παρεμβάσεις στὴν δικαιοσύνη, καταπατώντας κάθε ἔννοια διακρίσεως τῶν ἐξουσιῶν, τὴν στιγμὴ ποὺ ἀγριεμένοι διαδηλωτές, φοιτητές, μισθωτοὶ καὶ συνταξιοῦχοι, τὸν εἶχαν πάρει μὲ τὶς πέτρες∙ ἔδειξε ὅτι δὲν ἦταν τυχαῖες οἱ παρεμβάσεις τοῦ ὑπουργοῦ Δικαιοσύνης. Στὸ Εὐρωπαϊκὸ Κοινοβούλιο, ὁ ἀντιπρόεδρος καὶ ἐπικεφαλῆς τῶν Συριζαίων εὐρωβουλευτῶν, δὲν σηκώθηκε ἐπιδεικτικότατα κατὰ τὴν ἀπονομὴ τοῦ βραβείου Ζαχάρωφ στὴν δημοκρατικὴ ἀντιπολίτευση τῆς Βενεζουέλας∙ στὸ ἴδιο μῆκος κύματος κινήθηκαν, διότι καὶ ὁ δικτάτορας τῆς νοτιοαμερικανικῆς χώρας τυγχάνει τῆς ἀμερίστου ὑποστηρίξεως τῶν ἀτλαντικῶν κερδοσκόπων∙ οἱ κορυφαῖοι τους οὔτε μία ἀναφορὰ δὲν ἔχουν κάνει γιὰ τὰ ὅσα ἐγκλήματα ἔχει διαπράξει κατὰ ἁπλῶν πολιτῶν, ἐνῶ πλέκουν τὸ ἐγκώμιο τοῦ ΣΥΡΙΖΑ.