Στοὺς διπλωματικοὺς κύκλους συζητεῖται εὐρύτατα, ἡ πιθανότης ἄρσεως τῆς ἀποφάσεως τοῦ Ἀμερικανοῦ προέδρου, γιὰ ἀναγνώριση τῆς Ἱερουσαλὴμ ὡς πρωτευούσης τοῦ Ἰσραήλ, μὲ ψήφισμα τοῦ Συμβουλίου Ἀσφαλείας∙ στὴν περίπτωση αὐτὴ ἐκτονώνεται ἡ κατάσταση καὶ οἱ Ἡνωμένες Πολιτεῖες ἀπέχουν τῆς ψηφοφορίας. Ἀλλὰ δὲν θεωρεῖται καὶ τόσο εὔκολη ἡ ἐξέλιξη, διότι θὰ σημάνει ἀποδυνάμωση τῆς διεθνοῦς θέσεως τῆς Ἀμερικῆς καὶ μὲ δική της ἀνοχὴ τουλάχιστον∙ ἀπ’ τὴν ἄλλη ὅμως κλιμακώνεται ἡ ἰντιφάντα καὶ ἡ συνοχὴ τῶν ἀραβικῶν καὶ ἰσλαμικῶν κρατῶν, μὲ τὴν Οὐάσιγκτον στὸ περιθώριο. Ἤδη ἡ Τουκρία ἀπείλησε μὲ τὴν ἐγκατάσταση τῆς πρεσβείας της στὴν Παλαιστινιακὴ Ἀρχὴ στὴν Ἀνατολικὴ Ἱερουσαλήμ, ἡ ὁποία εἶναι ὑπὸ ἰσραηλινὴ διοίκηση καὶ κάτι τέτοιο δὲν θὰ τὸ ἐπιτρέψει ἡ ἑβραϊκὴ κυβέρνηση∙ ἀλλὰ αὐτὸ μᾶλλον ἀποτελεῖ ἁπλῶς πρόθεση προβολῆς τοῦ Ταχὶπ Ἐρντογὰν στὸν μουσουλμανικὸ κόσμο καὶ ὄχι πολιτικὴ πράξη. Ἐπιφανειακὴ μόνο εἶναι ἡ ἐπιρροή του.