Οἱ σχέσεις τῆς Εὐρώπης, δηλαδὴ τῆς Εὐρωζώνης, καὶ τῆς Ἀμερικῆς πρὸς τὴν Τουρκία βρίσκονται προφανέστατα σὲ ἄλλο μῆκος κύματος∙ ἡ Οὐάσιγκτον εἶναι ἀνεκτικὴ καὶ χρησιμοποιεῖ τὸν Ναπολεοντίσκο, ὡς δέλεαρ γιὰ τὴν παραμονὴ τοῦ Ταχὶπ Ἐρντογὰν σὲ τροχιὰ φιλικὴ πρὸς τοὺς Δυτικούς∙ γνωρίζουν ὅτι καταστρώνονται σχέδια στὴν Ἄγκυρα, γιὰ ἀποχώρηση ἀπ’ τὸ ΝΑΤΟ καὶ πρόσδεση στὸν Ὀργανισμὸ Συνεργασίας τῆς Σαγκάης, ἔστω κι ἂν ἡ Μόσχα δὲν φαίνεται ἐνθουσιώδης γι’ αὐτό, παρὰ τὴν πώληση τῶν S400 καὶ ἄλλες διευκολύνσεις, οὔτε ὅμως καὶ τὸ Πεκῖνο. Οἱ Εὐρωπαῖοι, καὶ περισσότερο οἱ Γερμανοὶ καὶ οἱ Γάλλοι, ἔχουν ἄλλη πολιτική∙ θεωροῦν ὅτι τὰ ἐξωτερικά τους σύνορα, τὰ σύνορα τῆς Εὐρωζώνης, εἶναι στὸ Αἰγαῖο καὶ εἶναι ἀποφασισμένοι νὰ τὰ ὑποστηρίξουν πάσῃ θυσίᾳ. Γνωρίζουν ὅτι, ἐὰν χάσουν τὴν Ἑλλάδα, τότε περιορίζονται στὴν Κεντρικὴ Εὐρώπη∙ αὐτὸ μᾶλλον ἐπιδιώκει ἡ Οὐάσιγκτον, ποὺ ἀδιαφορεῖ γιὰ τὴν Ἑλλάδα.