Ἡ μετωπικὴ ἀντίθεση Ρωσίας καὶ Κίνας, στὴν στρατηγικὴ τῆς ἐξωτερικῆς πολιτικῆς τῶν Ἡνωμένων Πολιτειῶν, θεωρεῖται τὸ νέο καὶ ἀκλόνητο στοιχεῖο τῆς διεθνοῦς δυναμικῆς∙ οἱ δύο μεγάλοι, μὲ τοὺς ΒΡΙΚΣ μαζί τους καὶ τὴν Εὐρώπη σὲ κοινὴ πορεία, καταδίκασαν τὴν στρατηγικὴ καὶ τὴν χαρακτήρισαν ὡς ἐπιστροφὴ στὸν ψυχρὸ πόλεμο, ἀλλὰ καὶ στὸν ἀπομονωτισμὸ τῆς Ἀμερικῆς. Γνωρίζουν δύο πράγματα: ἀπὸ οἰκονομικῆς πλευρᾶς ἡ ἀπήχηση καὶ ἡ ἐπιρροὴ τοῦ Πεκίνου εἶναι πολὺ μεγαλύτερη σὲ ὁλόκληρο τὸν κόσμο, μὲ τὸ ρεμίνμπι ἀποθεματικὸ νόμισμα καὶ τὴν Ἀνατολικὴ Ἀσία παγκόσμιο οἰκονομικὸ κέντρο∙ δεύτερον, ἡ ἰσοπλία τῆς Μόσχας εἶναι δεδομένη, ἐνῶ ἡ παρέμβασή της στὴν Συρία καὶ ἡ συντριβὴ τοῦ χαλιφάτου τὴν κατέστησε ρυθμιστικὸ παράγοντα στὴν Μέση Ἀνατολή. Αὐτὸ φάνηκε στὴν συζήτηση τοῦ ψηφίσματος γιὰ τὴν Ἱερουσαλὴμ στὸ Συμβούλιο Ἀσφαλείας, ὅπου γιὰ πρώτη φορὰ ἡ Οὐάσιγκτον βρέθηκε μεταπολεμικὰ μόνη ἀπέναντι τῶν ἄλλων δεκατεσσάρων.