Τὴν ἀνάληψη τῆς εὐθύνης της ἀπ’ τὴν Εὐρώπη ἀνέδειξαν οἱ ἐξελίξεις στὰ κρίσιμα διεθνῆ θέματα∙ ὁ Ἐμμανουὲλ Μακρόν, στὸ σουλτάνο, καὶ ὁ Ζίγκμαρ Γκάμπριελ, στὸν ὑπουργό του Ἐξωτερικῶν, ὑπογράμμισαν τὴν ἀνάγκη σεβασμοῦ τῶν δημοκρατικῶν θεσμῶν στὸ ἐσωτερικὸ καὶ τῶν καλῶν σχέσεων μὲ τοὺς γείτονές τους, ἐννοώνοντας τὴν Ἑλλάδα καὶ τὴν Κύπρο, καὶ τηρήσεως τῶν ὑποχρεώσεων τους γιὰ τοὺς πρόσφυγες∙ στὸ Ἰρανικό, ἡ Γαλλία διαφώνησε πλήρως μὲ τὶς Ἡνωμένες Πολιτεῖες, χαρακτηρίζοντας ἐσωτερικὸ πρόβλημα τὶς διαδηλώσεις, ἐνῶ παρήγγειλε καὶ στὴν Τεχεράνη νὰ σέβεται, στὰ πλαίσια τῆς δημοκρατίας, τὶς διαμαρτυρίες∙ στὸ Κορεατικό, ὁ Ἀμερικανὸς πρόεδρος ἀπεδέχθη τὸν διάλογο μὲ τὸν βορεοκορεάτη δικτάτορα, πρὸς ἀποφυγὴν πυρηνικοῦ πολέμου. Εἶναι ἡ πρώτη οὐσιαστικὴ παρέμβαση τῆς Εὐρώπης, ἐνῶ καὶ στὸ θέμα τῆς Ἱερουσαλὴμ παραμένει σὲ διαφωνία μὲ τὴν ἀμερικανικὴ πολιτική∙ παρὰ τὴν καθυστέρηση στὸν σχηματισμὸ γερμανικῆς κυβερνήσεως ἡ Εὐρωζώνη καταδεικνύει τὴν διεθνῆ παρουσία της.