Σὲ ἐπιστράτευση βρίσκονται ὅλοι οἱ ἀτλαντιστές, πολιτικοὶ καὶ ἄλλοι, γιὰ τὴν ἐμπέδωση τῆς ἀμερικανικῆς κυριαρχίας στὴν πολιτική μας ζωή∙ εἶναι χαρακτηριστικὸ ὅτι ἀναγεννῶνται καὶ πρωτεργάτες τῆς μαύρης ἐποχῆς, μὲ ἐπισημάνσεις γιὰ τὴν ἀνάγκη ἐπιλύσεως τοῦ Σκοπιανοῦ. Ὅλοι τους, ὡς ἐπιχείρημα ἐπικαλοῦνται καὶ τὴν ἀντιμετώπιση τοῦ τουρκικοῦ κινδύνου, πλέκοντες τὸ ἐγκώμιο τοῦ ὑπουργοῦ Ἐξωτερικῶν, ἀλλὰ ἀγνοοῦν, ὅτι αὐτὸς εἶναι ὁ ἐφαρμόσας τὴν μειοδοσία ἀπέναντι στὸν σουλτάνο, ἐνῶ δὲν ὑπάρχει πουθενὰ ἡ λέξη Εὐρώπη∙ ὁ Ναπολεοντίσκος παραμένει κρυμμένος στὸ Μέγαρο Μαξίμου καὶ μετράει τὶς ἀντιδράσεις, γιὰ προαπαιτούμενα, πλειστηριασμούς, ἐργασιακά, Σκοπιανὸ μαζί. Γνωρίζει μᾶλλον ὅτι δὲν εἶναι εὔκολη ἡ ἐθνικὴ προδοσία.