Οἱ ἐπιθέσεις κατὰ τῆς Κατρὶν Ντενὲβ καὶ τῶν ἄλλων ἑκατὸ ἐπωνύμων γυναικῶν τῆς Γαλλίας, γιὰ τὸν χαρακτηρισμό τους, ὡς ἐπιστροφὴ στὸν πουριτανισμὸ μὲ τὶς καταγγελίες σεξουαλικῆς παρενοχλήσεως, ἔχουν προκαλέσει θύελλα ἀντιδράσεων∙ ἀκόμη καὶ ἡ Σεγκολὲν Ρουαγιὰλ τὶς κατηγόρησε, ὅτι ἀρνοῦνται τὰ δικαιώματα τῶν γυναικῶν καὶ καλύπτουν τὴν ἀνδρικὴ βία ἐναντίον τους. Ἡ μεγάλη, ὀμορφότερη κάποτε, ἠθοποιὸς ἀπάντησε, ὅτι, ἄλλο εἶναι ἡ καταδίκη τῶν ἀκραίων περιπτώσεων καὶ ἄλλο ἡ ἰσοπεδωτικὴ γενίκευση, μὲ κατάληξη τὸν ὁλοκληρωτισμό, γιὰ τυχὸν πράξεις πρὶν ἀπὸ δεκάδες χρόνια∙ «ἀφῆστε τοὺς ἄνδρες νὰ ἐνοχλοῦν», ἦταν ἡ φράση της. Τὸ πρόβλημα ἔχει λάβει διαστάσεις μόνο στὶς Ἡνωμένες Πολιτεῖες καὶ δευτερευόντως στὴν Γαλλία, ἐνῶ τὸ ἀγνοῦν ὅλες οἱ ἄλλες χῶρες καὶ ἁπλῶς ἀναπαράγουν τὴν εἰδησεογραφία, μὲ ἀρκετὴ εἰρωνεία μάλιστα∙ ἡ γυναῖκα θέλει πάντοτε τὸ πείραγμα, ἔχει τὴν φιλοφρόνηση στὸ αἷμα της, τὴν ἀδιαφορία δὲν ἀντέχει στιγμή…