Τὴν στροφή του πρὸς τὸν ἰσλαμισμὸ ἐπιδιώκει καὶ πάλι ὁ Ταχὶπ Ἐρντογάν, μὲ τὴν ἀναγνώριση τῆς ἰσλαμικῆς διδασκαλίας στὰ θρησκευτικὰ σχολεῖα∙ μάλιστα, θὰ ἐπιτραπεῖ νὰ διδάσκεται ἡ θρησκευτικὴ ἑρμηνεία τῆς δημιουργίας τοῦ κόσμου, ὅπως ὅτι ἡ γῆ εἶναι ἐπίπεδη, ἐπειδὴ αὐτὸ ἀναγνωρίζει τὸ Κοράνι. Οἱ πολιτικοὶ παρατηρητὲς πιστεύουν, ὅτι ἡ κίνηση ἀποβλέπει στὴν καλλιέργεια τοῦ θρησκευτικοῦ φανατισμοῦ στὴν χώρα, ὡς ἀντίβαρο τῆς παταγώδους ἀποτυχίας του τῆς εἰσβολῆς στὴν Συρία, μὲ τὴν ἀνάδειξη ἄλλης ἰδεολογίας∙ ἡ ἐπίδειξη δυνάμεως στὸ Αἰγαῖο καὶ στὴν Κύπρο ἐντάσσεται στὴν πολιτικὴ αὐτή, ἀφοῦ μάλιστα ἔχει συνεργασθεῖ μὲ τὶς ἀκροδεξιὲς δυνάμεις τῶν Γκρίζων Λύκων καὶ τὴν ἐθνικιστικὴ ἰδεολογία τους. Οἱ ἀντιδράσεις τῶν πληθυσμῶν τῆς Ἀνατολίας φέρονται ὡς εὐνοϊκές, ἀλλὰ οἱ κάτοικοι τῶν μεγάλων πόλεων δυσανασχετοῦν.