Τὸ τέλος τῆς κυβερνητικῆς ἐξουσίας σήμανε ὁ ἀνασχηματισμός, «ὤδινεν ὄρος καὶ ἔτεκεν μῦν»∙ δύο εἶναι τὰ πρῶτα συμπεράσματα, ὁ Ναπολεοντίσκος ὑπολογίζει μόνο τὶς ἐξαρτήσεις του ἀπ’ τοὺς ἀτλαντικοὺς κερδοσκόπους καὶ ἐπιστρατεύει τοὺς συναγωνιστὲς τοῦ πατέρα του στὴν δικτατορία∙ δεύτερον, δὲν τολμάει νὰ θίξει τὶς συγκρούσεις καὶ ἀμφισβητήσεις στὸ κυβερνητικὸ στρατόπεδο κι ἀφήνει τὰ πράγματα στὴν θέση τους, κι ὁ Θεὸς βοηθός… Οἱ ἀπαντήσεις στὴν πλημμυρίδα τῆς ἰδιοτέλειας καὶ τῆς ληστείας τῆς βαρβαρικῆς ὀρδῆς δὲν δίδεται, μὲ τὸν ὑπονομευτὴ τῆς ἀνακάμψεως τῆς οἰκονομίας πρὸ τετραετίας, οὔτε μὲ τὸν ὑπναλέο ἀντιπρόεδρο, ὁ ὁποῖος πολὺ δύσκολα βρίσκει τὸν δρόμο γιὰ τὸ γραφεῖο του∙ τὰ προβλήματα εἶναι ἐκρηκτικὰ καὶ δὲν ἀντιμετωπίζεται ἡ ἀσυδοσία τῶν παρακρατικῶν μηχανισμῶν μὲ εὐχολόγια. Ἡ δομὴ τῆς ἀριστεροακροδέξιας ἐξουσίας παραμένει ἡ ἴδια καὶ χειρότερη, διότι εἶναι ἔνοχη γιὰ ὅσα συνέβησαν τὴν τριετία στὴν χώρα.