Ἡ Εὐρωζώνη ἀντιμετωπίζει τὴν χειρότερη κρίση της, μετὰ τὰ ἐκλογικὰ ἀποτελέσματα στὴν Ἰταλία καὶ τὴν νίκη τῶν λαϊκιστικῶν δυνάμεων, ἂν καὶ ὁ σχηματισμὸς κυβερνήσεως στὴν Γερμανία θεωρεῖται ἰσχυρότατο ἀντίβαρο∙ οἱ πιέσεις τῶν ἀντιευρωπαϊκῶν δυνάμεων ἐνισχύονται, ἀλλὰ δὲν εἶναι δεδομένο, ὅτι ἡ ψῆφος σημαίνει καὶ ἀποχώρηση ἀπ’ τὴν Εὐρωζώνη. Ἡ ἐξαφάνιση τῆς ἀριστερᾶς εἶναι τὸ δεύτερο χαρακτηριστικό, στὴν χώρα μάλιστα στὴν ὁποία μεταπολεμικὰ ἦταν ἡ μεγαλύτερη δύναμη στὴν γηραιὰ ἤπειρο∙ ὁ σχηματισμὸς κυβερνήσεως θὰ ἀπαιτήσει καιρό, ὁπότε ἀναζητεῖται ὁ τρόπος προωθήσεως τῆς εὐρωπαϊκῆς πολιτικῆς καὶ οἰκονομικῆς ἑνοποιήσεως, μὲ τὴν ἀδυναμία συνδρομῆς τῆς τρίτης χώρας τῆς Εὐρώπης. Οἱ ἰσχυροὶ οἰκονομικοὶ παράγοντες τοῦ Βορρᾶ θεωροῦνται ὡς οὐσιαστικὴ συμβολή, ἀλλὰ ἀναμένεται ὁ ρόλος τους∙ πάντως τὰ ἀποτελέσματα ἔχουν ξαφνιάσει τοὺς περισσότερους Ἰταλούς, διότι μᾶλλον δὲν τὰ περίμεναν καὶ γι’ αὐτὸ δὲν ἔγιναν συγκεντρώσεις τῶν νικητῶν, ἐκτὸς ἀπ’ τὰ γραφεῖα τῶν κομμάτων.