Σὲ κανονικὸ σκοπροχῶρι ἔχει καταντήσει ἡ συγκυβέρνηση, μὲ τὸν συνεταιράκια ἐπιμένειν, ὅτι οἱ δύο στρατιωτικοὶ εἶναι ὅμηροι, καὶ νὰ ἐκθέτει μάλιστα τὴν Ἑλλάδα διεθνῶς παρακαλώντας ἄλλες κυβερνήσεις, καὶ τοὺς Συριζαίους ὑπουργοὺς διαψεύδειν αὐτόν∙ ἡ ρήξη μπορεῖ νὰ συμβεῖ οἱαδήποτε στιγμή, ἀλλὰ καὶ ὁ κίνδυνος σοβαρῆς ἐθνικῆς ζημίας πολὺ μεγάλος. Ὁ Ναπολεοντίσκος ἀποδεικνύεται ὅτι δὲν τὸν ἐλέγχει καθόλου -ἂν μπορεῖ κι ὁ ἴδιος νὰ ἀντιληφθεῖ τὴν κρισιμότητα τῶν περιστάσεων-, ἐνῶ καὶ οἱ ἄλλοι ὑπουργοὶ κάνουν ὅ,τι τοὺς κατέβει∙ ἡ Ἄγκυρα ἀπ’ τὴν ἄλλη κλιμακώνει τὶς προκλήσεις της στὸ Αἰγαῖο καὶ στὴν Κύπρο κι ἐμεῖς βωλοδέρνουμε, διότι ὁ πρωθυπουργὸς τρέμει τὴν ἐξαφάνισή του στὶς κάλπες καὶ τὴν ἐπακόλουθη λογοδοσία του.