Κυβερνητικὲς ἀκροβασίες μὲ ὅριο ἐθνικὴ συμφορὰ

Οἱ ἀκροβασίες στὸ ἐσωτερικὸ τῆς ἀριστεροακροδέξιας κυβέρνησης κλιμακώνονται πολὺ ἐπικίνδυνα στὰ ὅρια τῆς ἐθνικῆς συμφορᾶς∙ οἱ συγκρούσεις τῶν δύο συνεταίρων εἶναι δημόσιες πλέον καὶ ἀφοροῦν τὸν χειρισμὸ τῶν κρίσιμων ἑλληνοτουρκικῶν θεμάτων, ἀπ’ τοὺς δύο στρατιωτικοὺς στὸν Ἔβρο μέχρι τὰ Ὕμια καὶ τὶς προκλήσεις τῆς Τουρκίας στὴν ἑλληνικὴ καὶ κυπριακὴ ΑΟΖ. Ἡ χώρα, στὴν πιὸ κρίσιμη στιγμὴ τῆς μεταπολιτευτικῆς περιόδου, εἶναι, ἐξ αἰτίας κυβερνητικῆς καὶ μόνο, δηλαδὴ οὐσιαστικῆς εὐθύνης τοῦ πρωθυπουργοῦ, παντελῶς ἀπομονωμένη διεθνῶς, καθὼς οὔτε τοὺς Εὐρωπαίους ἡγέτες δὲν ἐνημερώνει ἁρμοδίως καὶ πολὺ περισσότερο τὶς μεγάλες δυνάμεις, μὲ σχέσεις ἀντιπαλότητος μὲ ὁλόκληρη τὴν ἀντιπολίτευση καὶ ἰδιαιτέρως τὴν ἀξιωματική, ἀλλὰ καὶ μὲ σκληρὴ καὶ δημόσια ἀντιπαράθεση τῶν δύο συνεταίρων. Οἱ λεπτομέρειες ἀποκαλύπτουν ἀκόμη χειρότερη κατάσταση, ὅταν οἱ δύο ὑπουργοὶ στὸν καθοριστικὸ τομέα τῆς Ἐθνικῆς Ἀμύνης παίζουν περισσότερο μὲ τὶς δημόσιες σχέσεις τους καὶ λιγώτερο ἢ καθόλου μὲ τὸ ἀντικείμενό τους, ἢ τὸν συντονισμὸ μὲ τὸ ὑπουργεῖο Ἐξωτερικῶν, ἐνῶ ὁ Ναπολεοντίσκος σφυρίζει ἀδιάφορα∙ ὁ Ταχὶπ Ἐρντογὰν γνωρίζει ἄριστα τὴν κατάσταση τῆς χώρας μας καὶ ἔχει ἀξιολογήσει κατὰ τὴν ἐπίσκεψή του σὲ ὅλες της τὶς πτυχὲς τὴν προσωπικότητα τοῦ πρωθυπουργοῦ μας, ὁπότε παίζει ἐκ τοῦ ἀσφαλοῦς, μὲ τὴν πρωτοβουλία τῶν κινήσεων πάντα στὰ χέρια του.

Ὁ τρόπος ἀντιδράσεως τῆς Ἄγκυρας, ἀπ’ τὸν Ἔβρο, ὅπου εἶχε ἕτοιμο σχέδιο δράσεως καὶ περίμενε τὴν κατάλληλη στιγμή, ἀφοῦ μᾶς ἔπιασε στὸν ὕπνο, μέχρι τὸ Αἰγαῖο καὶ τὴν Κύπρο, μὲ τὶς προκλήσεις της συνδέεσθαι εὐθέως, δείχνουν ἔχειν πλήρη συνοχή∙ ἐνδιαφέρεται γιὰ τὸν ἀποπροσανατολισμὸ τῶν Τούρκων ἀπ’ τὴν παταγώδη ἀποτυχία στὸ Ἀφρὶν τῆς Συρίας, ἀλλὰ καὶ γιὰ τὴν δημιουργία τετελεσμένων εἰς βάρος μας, ποὺ εἶναι ὁ μόνιμος στόχος τῆς τουρκικῆς ἐξωτερικῆς πολιτικῆς. Θυμίζουν στοὺς μεγαλύτερους τὰ ἑλληνοτουρκικὰ τὸ 1967 τὸν Δεκέμβριο, μὲ τὴν ἀνάκληση τῆς μεραρχίας ἀπ’ τὴν μεγαλόνησο, καὶ τὴν εἰσβολὴ ἑπτὰ χρόνια μετὰ καὶ κατάληψη τοῦ βορείου τμήματός της∙ σὲ παρόμοια κατάσταση ἀκυβερνησίας εἴμασταν καὶ τότε, μετὰ τὸ στρατιωτικὸ πραξικόπημα καὶ τὰ ἐσωτερικὰ τῆς χούντας καὶ τοὺς πολιτικοὺς φυλακὴ ἢ ἐξορίστους. Στὴν ἴδια ἀκριβῶς πολιτικὴ ἀπομόνωση βρίσκεται καὶ ἡ σημερινὴ κυβέρνηση, ἀφοῦ ὁ Ναπολεοντίσκος ἐπιδίδεται μόνο στὴν ἐπιβολὴ τῆς πολώσεως, μὲ τὴν ἀναμόχλευση ἀνυπάρκτων σκανδάλων καὶ δὲν ἐνδιαφέρεται καθόλου γιὰ τὴν δημιουργία ἐσωτερικοῦ ἐθνικοῦ μετώπου, ὡς τῆς μόνης ἀπαντήσεως στὶς προκλήσεις τῆς ἀπέναντι ἀκτῆς∙ ἡ ἀνησυχία τῶν πολιτικῶν κύκλων εἶναι στὸ κατακόρυφο, ἐνῶ πολλοὶ συζητοῦν καὶ γιὰ τὶς προσωπικὲς εὐθύνες τοῦ Προέδρου τῆς Δημοκρατίας. Ἡ προστασία τοῦ πολιτεύματος καὶ ἡ ἀσφάλεια τῆς χώρας εἶναι προσωπική του εὐθύνη κατὰ τὸ Σύνταγμα…

Ἡ σημερινὴ συνάντηση τοῦ πρωθυπουργοῦ μὲ τὸν μικρότερο τῶν ἀρχηγῶν δὲν ἔχει ἀντικείμενο ἐκ τῶν πραγμάτων, διότι δὲν ἔχει οὐδεμία ἀπήχηση αὐτὸς στὴν κοινὴ γνώμη∙ οἱ βουλευτές του ἔχουν διαρρεύσει καὶ καναδυὸ ποὺ τοῦ ἀπόμειναν ἔχουν ἀλλοιθωρίσει πρὸς ἄλλες κατευθύνσεις. Ἡ σοβαρώτερη πτυχὴ τῆς συναντήσεως εἶναι, ἡ αἴσθηση στὸν πολιτικὸ κόσμο καὶ στὸν ἑλληνικὸ λαό, ὅτι στὸ Μέγαρο Μαξίμου δὲν ἔχουν τὴν δυνατότητα τῆς ἀξιολογήσεως τῆς κρισιμότητος τῶν προβλημάτων καὶ τῶν ἀναγκαίων κινήσεων γιὰ τὴν ἀντιμετώπισή τους∙ ἡ Τουρκία ἑτοιμάζεται γιὰ κλιμάκωση τῶν προκλήσεων, ἤ τουλάχιστον, αὐτὴ ἐπιβάλλεται νὰ εἶναι ἡ ἄκρως ἀπαραίτητη προσέγγισή μας κι ὄχι μικροπολιτικὰ παιχνίδια. Ἀκόμη καὶ ἡ σύσταση τοῦ Συμβουλίου Ἀσφαλείας εἶναι δευτερεῦον θέμα, διότι δὲν εἶναι ἡ στιγμὴ τῶν γραφειοκρατικῶν διαδικασιῶν, ἀλλὰ τῆς συσφίγξεως τῆς ἐθνικῆς ἑνότητος καὶ τῆς προβολῆς της, ὄχι μόνο ἀπέναντι στὴν Ἄγκυρα, ἀλλὰ καὶ πρὸς τοὺς ἑταίρους καὶ συμμάχους μας∙ τὰ πρακτικὰ μέτρα τῆς ὁμονοίας καὶ τῆς ἐθνικῆς συνοχῆς μετροῦν κι ὄχι διακομματικὲς διεργασίες. Τὸ ἐρώτημα ποὺ ἀνακύπτει εἶναι ἕνα, εἶναι τόσο λίγος ὁ πρωθυπουργός, ὥστε νὰ μὴν ἀντιλαμβάνεται τοὺς ἐθνικοὺς κινδύνους ἢ ὑπηρετεῖ ἄνωθεν ἐντολάς; Τὸ ἴδιο ἐκανε καὶ τὸ πρῶτο ἑξάμηνο τοῦ 2015, ἀλλὰ τότε μόνο μὲ οἰκονομικὲς ἐπιπτώσεις, τὰ διακόσια δις καὶ ἄνω εὐρὼ τῆς ζημίας μας.

Τὸ ἀτύχημα μπορεῖ νὰ συμβεῖ οἱαδήποτε στιγμή, καὶ φυσικὰ εἶναι ἀπρόβλεπτο, ὅπως πάντα γίνεται στὶς διεθνεῖς κρίσεις∙ ἡ ὑπεύθυνη κυβέρνηση ἑκάστης χώρας φροντίζε γιὰ τρία πράγματα: πρῶτον, τὴν ἄριστη προετοιμασία τῶν Ἑνόπλων Δυνάμεων σὲ ὅλα τὰ ἐπίπεδά τους, κι ὄχι ἐπιδείξεις μὲ στολὲς παραλλαγῆς∙ τὰ ἀτυχήματα στὰ Ὕμια καὶ στὸν Ἔβρο δείχνουν ὅτι κάθε ἄλλο παρὰ κατάλληλα προετοιμασμένες εἶναι, γνωστὰ αὐτά. Δεύτερον, τὴν διασφάλιση πάσῃ θυσίᾳ ἐθνικῆς συνοχῆς καὶ ἑνιαίου μετώπου τῶν πολιτικῶν δυνάμεων, κάτι ποὺ ὄχι μόνο ἀποφεύγει συστηματικὰ ὁ Ναπολεοντίσκος, ἀλλὰ καὶ ὑπονομεύει κατὰ κόρον, μὲ τὴν καλλιέργεια τῆς πολώσεως σὲ ὅλα τὰ ἐπίπεδα. Τρίτον, τὴν σύσφιγξη τῶν διεθνῶν σχέσεών μας, ἀλλὰ αὐτὸ ἀπουσιάζει παντελῶς∙ οἱ ἑταῖροι μας, ἐνημερώνονται ἀπ’ τὶς ὑπηρεσίες τους γιὰ τὶς τουρκικὲς προκλήσεις καὶ στὴν τύχη ἀπ’ τὴν κυβέρνηση, ἐνῶ δὲν ἔγινε οὔτε κἂν τυπικῆς μορφῆς προσέγγιση στὶς μεγάλες δυνάμεις, κυρίως Ρωσία καὶ Κίνα, ἀλλὰ καὶ οἱ Ἀμερικανοὶ ἐνημερώνονται ἀπ’ τὴν στρατιωτικὴ ἡγεσία, ὅπως ἔγινε μὲ τὴν συνάντηση τοῦ πρεσβευτοῦ τους μὲ τὸν ἀρχηγὸ ΓΕΕΘΑ τὴν περασμένη ἑβδομάδα, παρακάμπτοντας, ὡς ἄχρηστη μᾶλλον, τὴν διφυῆ πολιτικὴ ἡγεσία τοῦ Πενταγώνου. Ἡ χώρα δίδει τὴν αἴσθηση τοῦ καρυδότσουφλου σὲ μεγάλη τρικυμία, μὲ τὸν κυβερνήτη σὲ κατάσταση ἀκραίας ναυτίας. Ἡ ἐγρήγορση τῶν ἑταίρων μας ἀποτελεῖ τὴν μοναδικὴ ἐγγύηση…

Ἡ ἐξαφάνιση τοῦ ΣΥΡΙΖΑ στὶς δημοσκοπήσεις, ἀφοῦ καὶ στὶς χαλκευμένες δὲν ἀλλάζει ἡ εἰκόνα του, ἀνταγωνίζεται μὲ τὴν ἐσωτερικὴ διάλυση στὸ κόμμα∙ ἀκόμη καὶ στὰ τηλεπαράθυρα ἐμφανίζονονται ἐλάχιστοι καὶ οἱ ἴδιοι, ἐνῶ στὶς καλὲς μέρες ἦταν στὴν οὐρά. Ἡ διάλυση τοῦ κόμματος θεωρεῖται δεδομένη καὶ ἡ κυριώτερη αἰτία τῆς ἀποφυγῆς τῶν ἐκλογῶν ἀπ’ τὸν Ναπολεοντίσκο, διότι γνωρίζει ὅτι δύσκολα πολὺ πιάνει αὐτὴν τὴν στιγμὴ διψήφιο ἀριθμὸ καὶ μόνο διασφαλίζει πρὸς τὸ παρὸν τὴν τρίτη θέση∙ οἱ ἐμπειροι ὅμως δημοσκόποι τοῦ ὑπογραμμίζουν ὅτι καὶ αὐτὴ εἶναι προσωρινή, διότι, «τὸ τέλος τοῦ κατήφορου εἶναι πάντοτε ὁ πάτος». Τὰ πάντα ἐξαρτῶνται ἀπ’ τὴν ἀφορμὴ τῶν πολιτικῶν ἐξελίξεων καὶ θυμίζουν τὰ προηγούμενα παραδείγματα∙ διαφορὰ δέκα μὲ δεκαπέντε μονάδες δὲν εἶχε ποτὲ ἡ ἀξιωματικὴ ἀντιπολίτευση, οὔτε πρῶτος ὡς κατάλληλος πρωθυπουργὸς ὁ ἀρχηγός της καὶ μάλιστα μπροστὰ κι ἀπ’ τὸ κανεὶς καὶ διπλάσιο ποσοστὸ ἀπ’ τὸν σημερινό, καὶ ὁπωσδήποτε οὔτε ἕξι φόρες πάνω στὴν παράσταση νίκης. Πάντοτε στὶς ἐκλογὲς πέφτει τὸ ποσοστὸ τοῦ δευτέρου κόμματος, διότι οἱ ἀναποφάσιστοι, μὲ πολλοὺς ἄλλους μαζί, πᾶνε στὸν νικητή∙ ἄλλωστε αὐτὸ φαίνεται κι ἀπ’ τὶς πέτρες στὴν ὑποδοχή του, ὅπου κι ἀν ἐμφανισθεῖ, ἐνῶ προχθὲς στὸ Μενίδι εἶχαν ἀποκλείσει ἑρμητικὰ ὁλόκληρη τὴν συνοικία πρὸς ἀποφυγὴ τῶν διαδηλώσεων τοῦ κόσμου ἐναντίον του.