Ἡ ἄρδην ἀνατροπὴ τῆς πολιτικῆς μας δυναμικῆς θεωρεῖται δεδομένη ἀπ’ τοὺς ἔγκυρους παρατηρητές∙ ἡ ἐξέγερση προσλαμβάνει εὐρύτατες διαστάσεις καὶ ἀπειλοῦνται ἐκρηκτικὰ γεγονότα, καθὼς στὶς ἀριστερὲς συνοικίες βρίσκεται σὲ κατάσταση ἀγανακτήσεως καὶ ὀργῆς ὁ κόσμος, ὅσο ποτὲ ἄλλοτε στὴν μεταπολεμικὴ ἐποχή, θυμοῦνται οἱ μεγαλύτεροι. Ἡ ὁμολογία τοῦ λάθους πρὸ τριετίας μετράει, «ἕνα ἀπ’ τὰ εἴκοσι νὰ ἔκανε», λέει ἕνας τους, κι ἀπαντάει ὁ ἄλλος, «ἔκανε σαράντα χειρότερα ἀπ’ τὴν προηγούμενη κυβέρνηση»∙ ὅλοι θεωροῦν τελειωμένο τὸν Ναπολεοντίσκο κι ὅτι, «πρέπει νὰ πληρώσει, αὐτὸς κι οἱ ἄλλοι», συμπληρώνουν. Ἡ ἀναγνώριση, ὅτι πήγαινε καλύτερα πρὶν ἡ χώρα τοὺς φέρει ὅλους πρὸς τὴν Νέα Δημοκρατία, ἐνῶ οἱ ὡριμότεροι ἀναγνωρίζουν, ὅτι ἔχει δίκαιο ὁ Κυριάκος Μητσοτάκης μὲ τοὺς χαμηλοὺς τόνους…