Σὲ ἀνακατανομὴ ἐδαφῶν, ἔστω καὶ προσωρινή, κατέληξαν ἡ κατάληψη τῆς Ἀφρὶν ἀπ’ τοὺς Τούρκους καὶ ἡ ὁλοκλήρωση σχεδὸν τῆς Γκούτας ἀπ’ τὴν Δαμασκό∙ ἡ διεθνὴς κοινότης δὲν φάνηκε νὰ ἐνοχλεῖται καὶ πολὺ ἀπ’ τὴν τουρκικὴ ἐπιτυχία, ἂν εἶναι ἐπιτυχία, ἀφήνουν κάποιοι νὰ ἐννοηθεῖ, κι ὄχι κάτι ἄλλο, διότι οἱ κουρδικὲς καὶ συριακὲς δυνάμεις ἀποχώρησαν συντεταγμένα κι ἕνας πόλεμος κερδίζεται, ὅταν συντρίβεται ὁ στρατὸς τοῦ ἀντιπάλου. Οἱ Ἀμερικανοὶ εὐνόησαν τὴν ἐξέλιξη καὶ οἱ Ρῶσοι δὲν ἀντιτάχθηκαν∙ δὲν εἶναι ὅμως βέβαιο ὅτι θὰ ἐπιτρέψουν οἱ πρῶτοι τὴν προώθηση τῶν τουρκικῶν στρατευμάτων στὸ Μαμπὶτζ ἀνατολικὰ καὶ οἱ δεύτεροι στὸ Ἰντλὶμπ δυτικά, ὅπου διατηροῦν ἀμφότεροι ἰσχυρὲς δυνάμεις. Ἀλλὰ καὶ οἱ Κοῦρδοι εὐνοοῦνται σημαντικὰ ἐκ τῆς μορφολογίας τοῦ ἐδάφους γιὰ ἀντάρτικο πόλεμο καὶ παρεμπόδιση τοῦ ἀνεφοδιασμοῦ τῶν Τούρκων∙ οἱ συγκρούσεις προβλέπονται σκληρὲς καὶ κρίνεται ἡ συμμαχία τοῦ Ἀσσὰντ μὲ τοὺς Κούρδους ἀντάρτες.