Ἡ σύνοδος τῶν ὑπουργῶν Οἰκονομικῶν τῶν Εἴκοσι Μεγάλων στὸ Μπουένος Ἄυρες ἐξελίχθηκε σὲ κοινὸ μέτωπο τῶν 19 κατὰ τῶν Ἡνωμένων Πολιτειῶν∙ ὁ Βρεταννὸς κάτι ψέλλισε πρὸς ὑποστήριξη, ἀλλὰ πνίγηκε κάτω ἀπ’ τὶς διαμαρτυρίες τῶν ἄλλων, μὲ κορυφαῖο τὸν Πῆτερ Ἀλτμάϊερ, γιὰ πλήρη σεβασμὸ τῆς ἐλευθερίας τοῦ ἐμπορίου. Ὁ Ἀμερικανὸς ἐπέμεινε στὶς θέσεις του, μὲ ἀποτέλεσμα τὴν διεύρυνση τοῦ χάσματος καὶ τὴν παραπομπὴ στὸν Παγκόσμιο Ὀργανισμὸ Ἐμπορίου γιὰ τὰ ἐκκρεμῆ προβλήματα, ὅπως τὴν αὔξηση τῶν ἀμερικανικῶν δασμῶν στὶς εἰσαγωγὲς χαλυβουργικῶν καὶ προϊόντων ἀλουμινίου∙ τὸ συμπέρασμα εἶναι ὅτι ὁ κόσμος βαδίζει σὲ ἐμπορικὸ πόλεμο, μὲ ἀπρόβλεπτες τὶς ἐπιπτώσεις. Ὁπωσδήποτε μετράει τὸ γεγονὸς ὅτι ἡ Ἀμερικὴ εἶναι τρίτη δύναμις πλέον στὸ διεθνὲς ἐμπόριο, δηλαδὴ στὶς ἐξαγωγές, μετὰ τὴν Εὐρωζώνη καὶ τὴν Κίνα, ἐνῶ καὶ οἱ μεγάλες κεφαλαιαγορὲς βρίσκονται πλέον στὴν Ἀσία κι ὄχι στὸ Σίτυ καὶ στὴν Γουὼλ Στρήτ.