Στὴν ἐπανεκκίνηση τῆς Εὐρωζώνης, μετὰ τὸ πεντάμηνο διάλειμμα τῆς γερμανικῆς κυβερνητικῆς ἀβεβαιότητος, ἀποβλέπει τὸ σημερινὸ Εὐρωσυμβούλιο, ὅπου θὰ συζητηθοῦν πολλὰ θέματα: ἑνιαία ἐξωτερικὴ καὶ ἀμυντικὴ πολιτική, προώθηση τῆς δημιουργίας εὐρωπαϊκοῦ στρατοῦ, θέσπιση θέσεως ὑπουργοῦ Οἰκονομικῶν, μὲ τὴν ἐπιβολὴ αὐστηροῦ δημοσιονομικοῦ ἐλέγχου, σχέσεις μὲ τὴν Ρωσία, καθὼς αὐξάνονται οἱ πιέσεις γιὰ ἄρση τῶν κυρώσεων -ἂν καὶ στὴν πράξη ἐλάχιστες ἐφαρμόζονται-, ὁλοκλήρωση τῆς συμφωνίας τοῦ Brexit τὴν ὁποία ὅλοι πλέον ἐπιζητοῦν. Οἱ Εὐρωπαῖοι κατάλαβαν ὅτι, χωρὶς τὸ Λονδίνο καὶ τὸν ὑπέμετρο ἀτλαντισμό του, ἀσκοῦν καλύτερα ἑνιαία ἐξωτερικὴ πολιτική∙ τὰ ἐμπόδια τῆς μεταπολεμικῆς νοοτροπίας ἦταν πολλά, ἀλλὰ καὶ καθοριστικὰ γιὰ τὴν προσαρμογὴ τῆς γηραιᾶς ἠπείρου στὴν ἐποχή μας. Τελευταῖο παράδειγμα εἶναι ἡ σθεναρὴ στάση τῶν Εὐρωπαίων κατὰ τοῦ ἀμερικανικοῦ προστατευτισμοῦ, ὅπως καὶ στὰ θέματα τοῦ Ἰράν, τῆς Συρίας καὶ τῆς Τουρκίας∙ δὲν ἀκολούθησαν τὴν ἀμερικανικὴ πολιτική, ἐπέμειναν στὴν δική τους.