Οἱ ἐξελίξεις στὰ ἐθνικά μας θέματα πορεύονται πρὸς διάφορες κατευθύνσεις∙ στὰ ἑλληνοτουρκικά, ἡ παρέμβαση τοῦ Εὐρωσυμβουλίου θεωρεῖται καθοριστικῆς σημασίας, παρὰ τὶς τουρκικὲς κορῶνες, ὑποχρεωτικὰ θὰ ἀλλάξει πολιτική. Ἡ Εὐρωζώνη ἀποφάσισε τὴν προστασία τῶν συνόρων της καὶ δὲν πρόκειται νὰ ἀνεχθεῖ τὴν παραβίασή τους ἀπὸ οἱονδήποτε τρίτον, καὶ πολὺ περισσότερο ἀπ’ τὴν Τουρκία, ποὺ εἶναι πολλαπλῶς ἐξαρτώμενη ἀπ’ αὐτήν, ἐνῶ φαίνεται ὅτι καὶ ἡ Ρωσία εὐνοεῖ τὴν ἐκτόνωση τουλάχιστον τῆς κρίσεως καὶ τὴν ἀπελευθέρωση τῶν δύο στρατιωτικῶν μας∙ ἡ πρόσκληση τοῦ Βλαδίμηρου Ποῦτιν στὸν πρωθυπουργὸ γιὰ ἐπίσκεψη, αὐτὸ σημαίνει, ἀλλὰ καὶ διαφοροποίηση στὸ Σκοπιανό. Ἡ Μόσχα ἀντιτίθεται στὴν ἔνταξη τοῦ κρατιδίου στὸ ΝΑΤΟ, ὁπότε ζητάει ἐγγυήσεις, τὶς ὁποῖες δὲν εἶναι βέβαιο ὅτι μπορεῖ νὰ προσφέρει ἡ ἑλληνικὴ κυβέρνηση∙ οἱ ἐξαρτήσεις τοῦ Ναπολεοντίσκου ἀπ’ τοὺς ἀτλαντικοὺς κερδοσκόπους εἶναι πολύπλευρες καὶ δὲν σπᾶνε μὲ ἀνάλαφρα τεχνάσματα. Οἱ ἑπόμενες ἑβδομάδες θὰ δείξουν.