Ἡ ἔκφραση τῆς ἀλληλεγγύης τῶν Εὐρωπαίων πρὸς τὸν Ἑλληνισμὸ ἀποτελεῖ κίνηση βοηθείας ἀπέναντι στὶς ἀπειλὲς τοῦ Ταχὶπ Ἐρντογάν, ἀλλὰ καὶ ἐκδήλωση τῆς αὐτονόμου διεθνοῦς παρουσίας τους, γιὰ πρώτη φορὰ μεταπολεμικὰ σὲ παρόμοια ἔκταση∙ ἡ προστασία τῶν εὐρωπαϊκῶν συνόρων γίνεται πράξη καὶ δέσμευση ὅλων τους καὶ περισσότερο τῶν μεγάλων δυνάμεων, Γερμανίας καὶ Γαλλίας. Στοὺς διπλωματικοὺς κύκλους θεωρεῖται ἱστορικὸ βῆμα, διότι ἡ ἀλληλεγγύη ἔχει καὶ πρακτικὴ σημασία ἀπέναντι στὴν ἐπιθετικότητα τῆς Ἄγκυρας πρὸς κάθε κατεύθυνση∙ ἄλλωστε, ἡ Εὐρωζώνη, διότι γι’ αὐτὴν πρόκειται στὴν πραγματικότητα, μόνο στὰ ὅρια τοῦ Ἑλληνισμοῦ ὑφίσταται πραγματικὴ ἀπειλὴ στὰ σύνορά της. Γνωρίζουν ὅτι, ἐὰν δὲν ἀπαντήσουν ἐμπράκτως καὶ ἀποφασιστικῶς τότε κινδυνεύει ἡ πολιτική τους ἑνοποίηση καὶ ἡ οἰκονομικὴ στὴν συνέχεια, μὲ προέκταση τὴν οὐσιαστικὴ ὑπονόμευση τοῦ εὐρώ∙ ὅταν ἀπειλεῖται στὰ ὅριά της ἡ χώρα κυκλοφορίας ἑνὸς νομίσματος κινδυνεύει ἡ ἀποδοχή του στὸ ἐσωτερικὸ καὶ διεθνῶς.