Τὴν δουλικὴ ὑποταγή του στὸν σουλτάνο ὁμολογεῖ εὐθέως ὁ Ναπολεοντίσκος, μὲ ἀδιάσειστη ἀπόδειξη τὴν ἀπαξίωση τῆς συμπαραστάσεως τῆς Εὐρώπης στὴν Βάρνα∙ εἶναι ἱστορικῆς διαστάσεως ἡ θέση τῶν ἑταίρων μας, ἔστω κι ἂν δὲν ἔχει ἄμεσα ἀποτελέσματα. Ἀλλὰ αὐτὸ ὀφείλεται ἀποκλειστικὰ καὶ μόνο στὸν ἴδιο, διότι θεώρησε δευτερεῦον θέμα τὰ γεγονότα στὰ Ὕμια καὶ τὴν σύλληψη τῶν δύο στρατιωτικῶν, καθὼς δὲν ἐνημέρωσε ἀμέσως τοὺς Εὐρωπαίους, ὄχι τόσο ζητώντας τὴν βοήθειά τους, ἀλλὰ ἐξηγώντάς τους ὅτι προσεβλήθησαν τὰ εὐρωπαϊκὰ σύνορα∙ δὲν ἔχει πιστέψει ὅμως ἀκόμη στὴν διεθνῆ ὀντότητα τῆς Εὐρωζώνης, ἐνῶ καὶ στὸ Σκοπιανὸ ἀντελήφθησαν πλέον οἱ ἑταῖροι, ὅτι ἀκολουθεῖ διπρόσωπη πολιτική. Γι’ αὐτὸ κι ἀπέφυγαν στὸ ἀνακοινωθὲν τοῦ Εὐρωσυμβουλίου νὰ ἀναφερθοῦν στὰ Δυτικὰ Βαλκάνια, ἐνῶ στὶς ἀπελάσεις Ρώσων διπλωματῶν πρωτοστάτησαν∙ ἡ ἐμμονὴ τῶν Σκοπίων σὲ κάθε εὐκαιρία γιὰ ἐθνότητα καὶ γλῶσσα καταδεικνύει τὸν βαθμὸ τῆς συριζαϊκῆς μειοδοσίας.