Τὸ κυβερνητικὸ ναυάγιο στὰ ἐθνικά μας θέματα εἶναι ὁρατὸ πλέον ἀπὸ ὅλους, καθὼς ὁ Ναπολεοντίσκος ἀπέτυχε στὶς δύο ἐπιδιώξεις του∙ πρώτη, τὴν διάσταση στὴν Νέα Δημοκρατία, μὲ ἀφορμὴ τὸ Σκοπιανό, δεύτερη, τὸν ἐγκλωβισμὸ τῆς Ἑλλάδος στὴν μειοδοσία του ἀπέναντι καὶ στὴν Τουρκία. Ἀκόμη καὶ τὸ Βερολίνο, ποὺ φάνηκε κάποια στιγμὴ ὅτι ἀποδέχεται τὶς κινήσεις του, ἀνέκρουσε πρύμναν ἀπέναντι στὰ Σκόπια καὶ ἐπιλέγει τὴν διατήρηση τῆς πολιτικῆς συνοχῆς στὴν Εὐρωζώνη, ὡς κύρια ἄμυνα καὶ πρὸς τὴν Ἄγκυρα∙ ἄλλωστε, ὁ πρωθυπουργὸς τοῦ κρατιδίου ἔδωσε τὴν χαριστικὴ βολὴ στὸν διάλογο, μὲ τὴν ἀπόρριψη τῆς ὀνομασίας erga omnes καὶ τῆς ἀναθεωρήσεως τοῦ Συντάγματος. Ἀλλὰ καὶ στὸ κυβερνητικὸ στρατόπεδο, ὅσοι πιστεύουν, ὅτι ἔχουν περιθώρια ἐπιβιώσεως, ἀναζητοῦν ἄλλους δρόμους…