Ἡ ἀπόλυτη ταύτιση τῆς Γαλλίας μὲ τὴν ἀμερικανικὴ πολιτικὴ στὶς πυραυλικὲς ἐπιθέσεις κατὰ τῆς Συρίας ἔχει προκαλέσει ἔντονες ἀντιδράσεις στὸ ἐσωτερικό της καὶ στὶς ἄλλες εὐρωπαϊκὲς χῶρες∙ ἡ Γερμανία πρώτη, μὲ τὸν Ζὰν Κλὼντ Γιοῦνκερ δεύτερο, τηροῦν σαφεῖς ἀποστάσεις ἀσφαλείας, ἐνῶ στὸ Παρίσι, μόνο οἱ Σοσιαλιστὲς καὶ ὁ προηγούμενος πρόεδρος τὸν στηρίζουν καὶ ἡ δημοτικότητα τοῦ Ἐμμανουὲλ Μακρὸν βυθίζεται συνέχεια. Οἱ ἑρμηνεῖες, γιὰ τὴν στάση τοῦ νεαροῦ προέδρου εἶναι πολλές, μὲ κύρια τὴν ἀδυναμία του κατανοῆσαι τὴν διεθνῆ καὶ περισσότερο τὴν εὐρωπαϊκὴ πραγματικότητα∙ εἶναι νέος στὴν ἡλικία καὶ ἔχει μεγαλώσει μὲ τὴν χολυγουντιανὴ πολιτιστικὴ νοοτροπία, ὅπως φαίνεται κι ἀπ’ τὶς ἐλάχιστες ἀναφορὲς στὶς ὁμιλίες του στὴν ἱστορικὴ συμβολὴ τῆς Εὐρώπης, πρὶν καὶ πέραν τῆς βιομηχανικῆς ἐποχῆς. Ὁ ρόλος τῆς Εὐρωζώνης δὲν ὑπάρχει στὴν σκέψη του, ἐνῶ δείχνει ὅτι ἀκολουθεῖ τὰ βήματα τοῦ Φρανσουὰ Ὁλλάντ στὴν ἐξωτερικὴ πολιτική.