Σὲ ἀγωνιώδη στροφὴ πρὸς τὴν εὐρωπαϊκὴ ὁλοκλήρωση ἐπιδίδεται ὁ Γάλλος πρόεδρος, μὲ ἐμφανέστατο σκοπὸ τὴν ἐξιλέωσή του ἀπ’ τὴν ἀτλαντική του ἐνδοτικότητα στοὺς βομβαρδισμοὺς τῆς Συρίας∙ χθὲς ἀπευθύνθηκε στὸ Εὐρωπαϊκὸ Κοινοβούλιο, μὲ ἔμφαση στὶς προτάσεις του γιὰ ἄμεση προώθηση τῆς εὐρωπαϊκῆς ἑνοποιήσεως, ἐνῶ αὔριο μεταβαίνει στὸ Βερολίνο, γιὰ συνομιλίες μὲ τὴν Ἀγκέλα Μέρκελ καὶ ἐπαναδραστηριοποίηση τοῦ γαλλογερμανικοῦ ἄξονος πρὸς τὴν ἴδια κατεύθυνση. Ἡ κατακραυγὴ στὴν Γαλλία συνεχίζεται, ἐνῶ καὶ στὴν σχετικὴ συζήτηση στὴν Ἐθνοσυνέλευση, ὁ πρωθυπουργός του ἔμεινε μόνος, χωρὶς συμμάχους ἐκτὸς ἀπὸ μερικοὺς Σοσιαλιστές∙ οἱ Γάλλοι πιστεύουν ἀκόμη στὴν ἀνεξάρτητη διεθνῆ παρουσία της χώρας τους, ὅπως τὴν ἐξέφρασε ὁ Ντεγκώλ, καὶ ὅπως τὸ ἔδειξαν μὲ τὴν πολιτικὴ ἐξαφάνιση τοῦ Φρανσουὰ Ὁλλάντ, μὲ τὴν ἀμερικανόδουλη πολιτική του. Τὸ ἂν πείσει τοὺς συμπολῖτες του θὰ τὸ δείξει ὁ χρόνος, ἀλλὰ δύναται συνεισφέρειν στὴν αὐτόνομη ἐξωτερικὴ πολιτικὴ τῆς Εὐρώπης.