Τὴν τακτικὴ ἐκπαραθυρώσεως τῆς ἀριστεροακροδέξιας κυβέρνησης φαίνεται ὅτι ἀκολουθοῦν ἀπὸ καιρὸ οἱ δανειστές, ἀλλὰ ὁ Ναπολεοντίσκος ἀργὰ τὸ κατάλαβε∙ οἱ πιέσεις γιὰ ὁλοκλήρωση τῶν προαπαιτουμένων εἶναι πολὺ χειρότερες ἀπὸ ἐκεῖνες στὸν Ἀντώνη Σαμαρᾶ πρὸ τετραετίας, καθὼς τὶς ἀποδέχονται καὶ οἱ φερόμενοι ὡς φίλοι τοῦ ΣΥΡΙΖΑ. Τὸ κύριο ἐπιχείρημά τους εἶναι ἡ στασιμότης τῆς οἰκονομίας, ποὺ ἴσως δείξει καὶ ὕφεση τὸ πρῶτο τρίμηνο, μοναδικὴ περίπτωση στὴν Εὐρώπη∙ ὅλοι πιστεύουν, ὅτι χωρὶς ἀλλαγὴ πολιτικῆς καὶ ἀποκατάσταση τῆς ἐμπιστοσύνης δὲν ἀνακάμπτει ἡ οἰκονομία, ὁπότε οὔτε ἔξοδος ἔρχεται, οὔτε τέλος ἐπιτηρήσεως, παρὰ αὐστηρότερα μέτρα. Ἄλλωστε, γνωρίζουν ὅτι ἡ χώρα χρειάζεται 22 δις εὐρὼ ἐπενδύσεις ἐτησίως καὶ δὲν ἔρχεται οὔτε ἕνα εὐρώ∙ ὁ Ναπολεοντίσκος εἶναι τὸ ἐμπόδιο καὶ οἱ ἀτλαντικὲς καὶ ἐσωκομματικὲς ἐξαρτήσεις του. Ὅσο γρηγορώτερα φύγει τόσο καλύτερα γιὰ τὴν χώρα καὶ τὴν Εὐρωζώνη. Χρειάζεται τὴν Ἑλλάδα στὴν εὐαίσθητη περιοχή μας.