Οἱ ἐσωτερικὲς πιέσεις πρὸς τὸν Ναπολεοντίσκο γίνονται ἀφόρητες, ἀλλὰ αὐτὸς κάνει τὸν ἀδιάφορο καὶ ἀγνοεῖ, πρὸς τὸ παρὸν τουλάχιστον, τὶς προτάσεις γιὰ προσφυγὴ στὶς κάλπες, ὥστε νὰ περισώσει ὅ,τι συμμαζεύεται∙ ἡ ἔλλειψη συντονισμοῦ καὶ κεντρικῆς διευθύνσεως τῶν κρατικῶν ὑποθέσεων εἶναι τὸ κύριο χαρακτηριστικὸ τῆς ἀριστεροακροδέξιας ἐξουσίας. Ἀλλὰ σὲ προσωπικὸ ἐπίπεδο κυριαρχοῦν ἡ δειλία καὶ ὁ πανικὸς γιὰ τὴν ἑπομένη μέρα, γιὰ τὴν λογοδοσία καὶ τὰ συνακόλουθά της∙ ἔτσι ὁ κάθε ὑπουργὸς κάνει ὅ,τι τοῦ κατέβει ἢ μᾶλλον ὅ,τι τοῦ εἰσηγοῦνται οἱ δικοί του, κρατικοδίαιτοι κυρίως ἢ ἀτλαντικῆς προελεύσεως ἀριστεροί, ὄργανα τοῦ ἀφελληνισμοῦ καὶ τῆς χρεωκοπίας τῆς χώρας, μὲ προέκταση τὴν διάλυση τῆς Εὐρωζώνης, δὲν καταλαβαίνουν τίποτε ἄλλο.