Τὴν παρουσίαση τῆς εὐρωπαϊκῆς πολιτικῆς πρὸς τὸν Ντόναλντ Τρὰμπ ἐπιχείρησε ὁ Ἐμμανουὲλ Μακρὸν στὴν Οὐάσιγκτον, ἀλλὰ εἶναι ζήτημα τὸ ἂν ὁ Ἀμερικανὸς πρόεδρος ἄκουσε ἢ ἤθελε νὰ ἀκούσει γι’ αὐτήν∙ στὴν πράξη ὁ διάλογος κινήθηκε σὲ διαφορετικὸ ἐπίπεδο. Ὁ Γάλλος πρόεδρος ἐπέμεινε στὴν ἀνάγκη συμφωνίας καὶ ἑνιαίας πολιτικῆς, γιὰ τὸ κλίμα, τὸ ἐλεύθερο ἐμπόριο, τὴν Συρία καὶ τὸ Ἰράν, ἀλλὰ ὁ οἰκοδεσπότης ἀπάντησε στὴν πράξη μόνο στὸ τελευταῖο, μὲ τὶς ἀπειλές του κατὰ τῆς Τεχεράνης, ἐνῶ προσπέρασε εὐθέως τὰ ἄλλα θέματα∙ ἀλλὰ ὁ Χασσὰν Ρουχανὶ ἀπάντησε, ὅτι δὲν στηρίζεται στὸ διεθνὲς δίκαιο ἡ μονομερὴς καταγγελία τῆς συμβάσεως. Ἀπομένει καὶ ἡ αὐριανὴ συνάντηση μὲ τὴν Ἀγκέλα Μέρκελ, ἀλλὰ δὲν προβλέπουν κάτι τὸ διαφορετικὸ οἱ διπλωματικοὶ κύκλοι∙ τὰ χάσμα μεταξὺ τῶν δύο ἀκτῶν τοῦ Ἀτλαντικοῦ διευρύνεται κι εἶναι ζήτημα τὸ ἐὰν ἐπιθυμεῖ τὴν γεφύρωσή του ἡ Ἀμερική. Μᾶλλον ὄχι.