Οἱ καταθέσεις τῶν στρατιωτικῶν στὸ δικαστήριο τῆς Ἀνδριανουπόλεως εἶναι ἀποκαλυπτικές∙ «μπήκαμε στὸ τουρκικὸ ἔδαφος ἀκολουθώντας ἴχνη μεταναστῶν, κι ὅταν μᾶς πλησίασαν οἱ Τοῦρκοι στρατιῶτες δὲν ἀντιδράσαμε, γιὰ νὰ μὴν προκαλέσουμε ἐπεισόδιο», εἶπε ὁ ὑπολοχαγός, ἐνῶ ὁ λοχίας προσέθεσε ὅτι, «ὅταν ἐμπαιναν στὸ ἑλληνικὸ ἔδαφος Τοῦρκοι στρατιῶτες, ἐμεῖς ἀμέσως τοὺς παραδίδαμε στοὺς δικούς τους». Ἀλλὰ δὲν τὰ ὑπολόγισε ὁ δικαστὴς καὶ παρέτεινε τὴν κράτησή τους. Στὴν Ἄγκυρα ὁ Οἰκουμενικὸς πατριάρχης ἔγινε δεκτὸς ἀπ’ τὸν Τοῦρκο πρόεδρο, καὶ συζήτησαν τὰ προβλήματα τῆς Ὀρθοδόξου ἐκκλησίας καὶ τῆς ἑλληνικῆς κοινότητος στὴν Κωνσταντινούπολη∙ ὁ Βαρθολομαῖος δὲν δήλωσε ὅτι συζήτησε καὶ τὸ θέμα τῶν δύο στρατιωτικῶν μας. Πάντως οὔτε ὁ Ναπολεοντίσκος δήλωσε, ὅτι τὸ συζήτησε μὲ τὸν Ζὰν Κλὼντ Γιοῦνκερ κατὰ τὴν συνάντησή τους.