Ἡ ἔκρηξη τῶν φυγοκέντρων τάσεων στὸν ΣΥΡΙΖΑ ἄρχισε, καθὼς ὁ πρόεδρος τῆς Βουλῆς ἔσπευσε διαψεῦσαι τὸν ὑπουργὸ Οἰκονομικῶν, ὅτι εἶναι δεδομένες οἱ περικοπὲς συντάξεων καὶ ἀφορολογήτου, διότι ἡ ἔξοδος ἀπ’ τὰ μνημόνια ἐπιτρέπει τὴν χάραξη ἐθνικῆς οἰκονομικῆς πολιτικῆς∙ οἱ πληροφορίες ἀναφέρουν, ὅτι οἱ δηλώσεις στὸ κρατικὸ κανάλι ἔγιναν, κατόπιν ἐντολῆς τοῦ Ναπολεοντίσκου, ἐπειδὴ δὲν ἤθελε ὁ ἴδιος νὰ ἐμφανισθεῖ. Ἀλλά, πολλαπλασιάσθηκαν οἱ ἀντιδράσεις, μὲ τὶς συναντήσεις μικρῶν ὁμάδων, ὡς πρὸς τὸ μέλλον τους, διότι δὲν κρύβουν τοὺς φόβους τους πάνω ἀπ’ τὰ τρία πέμπτα τῶν βουλευτῶν, ὅτι δὲν ἐπανεκλέγονται∙ ναὶ μέν, ἡ ἐξάντληση τῆς τετραετίας τοὺς ἐξασφαλίζει πάνω ἀπὸ ἑκατὸ χιλιάδες εὐρὼ καὶ ἄλλα προνόμια, ἀλλὰ καὶ τὴν κατακραυγὴ τοῦ κόσμου, ἂν ἀπομακρυνθοῦν ἀπ’ τὸ Κολωνάκι. Οἱ ἐπώνυμοι μεταξύ τους ἀναζητοῦν τρόπους ἐπιβιώσεώς τους, μὲ διασυνδέσεις μὲ ἀτλαντικοὺς παράγοντες∙ ὑπόσχονται τὰ πάντα, ἀλλὰ δὲν εἶναι τίποτε ἐξασφαλισμένο.