Ἡ διόγκωση τῶν ἐνδοκυβερνητικῶν ἀγγίζει πλέον τὸ ἀνεξέλεγκτο καὶ θεωρεῖται δεδομένο, ὅτι ὁ Ναπολεοντίσκος διαδραματίζει ρόλο ἁπλοῦ θεατοῦ, μὲ ἀπρόβλεπτες πιὰ τὶς ἐπιπτώσεις∙ ὅσοι αἰσθάνονται, ὅτι διαθέτουν κάποιες προσβάσεις σὲ ψηφοφόρους τους καὶ σὲ ἀτλαντικοὺς παράγοντες ἀντιδροῦν στὴν ἐπίσημη πολιτικὴ γραμμὴ καὶ τὴν καταγγέλλουν ὡς ἀνεφάρμοστη, ἄλλοι ἀπευθύνονται στὰ ἐλάχιστα ἀκροαριστερὰ στρώματα καὶ ἐπιδιώκουν τὴν προσέγγισή τους μὲ συνθηματολογία τοῦ προπαρελθόντος αἰῶνος. Ἀλλὰ ὅλοι τους γνωρίζουν ὅτι δὲν ἐπιβιώνει ἔτσι τὸ κυβερνητικὸ σχῆμα, διότι οἱ μεταξύ τους διαφωνίες μεταφέρονται ὡς σκληρὲς συγκρούσεις στὰ ἐναπομείναντα ἐλάχιστα στελέχη τους∙ «ὅπου φτώχεια καὶ γκρίνια», ἐνῶ καὶ ὁ ἀμερικανικὸς παράγων ἐξομολογεῖται ὅτι ἀδυνατεῖ νὰ σωφρονίσει, ὅπως λέει, τὶς διάφορες τάσεις. Οἱ διεργασίες στὸ Κίνημα Ἀλλαγῆς περιπλέκουν τὰ πράγματα, διότι οἱ περισσότεροι ἐνδιαφέρονται μόνο γιὰ τὴν διατήρηση τῆς βουλευτικῆς τους ἕδρας, ὅσο γίνεται κι ἀφήνουν τὰ ἄλλα, ἀφοῦ πᾶνε ὁλοταχῶς γιὰ σπίτι τους.