Τὸ ἄγχος τῆς Βρεταννῆς πρωθυπουργοῦ, ὡς πρὸς τὸ Brexit, ἔχει κορυφωθεῖ, διότι τελειώνει ὁ χρόνος καὶ δὲν ἔχει καταλήξει τουλάχιστον στὰ δύο κρίσιμα θέματα, συνθῆκες στὰ σύνορα Βορείου καὶ Νοτίου Ἰρλανδίας καὶ ὕψος ἀποζημιώσεως∙ ἡ καταγγελία τῆς πυρηνικῆς συμφωνίας τοῦ Ἰρὰν ἀπ’ τὶς Ἡνωμένες Πολιτεῖες περιπλέκει σοβαρὰ τὰ πράγματα. Τὸ Λονδίνο ἐτάχθη ἀλληλέγγυο μὲ τὴν Γαλλία καὶ Γερμανία, ὑπὲρ τῆς συμφωνίας καὶ γιὰ πρώτη φορὰ στὴν ἱστορία του ἐναντίον τῆς Ἀμερικῆς, διὰ λόγους προστασίας τῶν οἰκονομικῶν του συμφερόντων στὴν Μέση Ἀνατολὴ καὶ διατηρήσεως τῶν δεσμῶν του μὲ τὴν Εὐρωζώνη∙ γνωρίζει, ὅτι ἂν διαφοροποιηθεῖ καὶ στὸ διεθνὲς αὐτὸ θέμα, τότε ἀποκόπτεται πλήρως ἀπ’ τὶς ἠπειρωτικὲς χῶρες κι ἀπομένει ἕνα μικρὸ νησί. Οἱ οἰκονομικὲς καὶ πολιτικὲς σχέσεις μὲ τὴν Οὐάσιγκτον δὲν δύνανται ἀναπληρῶσαι αὐτάς, ὅταν ἀκόμη κι ὁ Καναδᾶς ἐτάχθη ὑπὲρ τῆς συμφωνίας. Ἀλλὰ τὸ Brexit καθίσταται πιὸ δύσκολο…