Σὲ παλινωδίες ἐπιδίδεται ἡ Ἀμερική, στὸ θέμα τοῦ Ἰράν, καθὼς καθυστερεῖ στὴν ἔκδοση τῶν διοικητικῶν πράξεων, γιὰ τὴν ἐφαρμογὴ τῶν οἰκονομικῶν κυρώσεων ἐναντίον τῶν εὐρωπαϊκῶν ἑταιρειῶν ποὺ ἔχουν συναλλαγὲς μαζί του∙ ὁ λόγος εἶναι, ἡ σθεναρὴ ἀντίδραση τῶν Εὐρωπαίων, γιὰ ἐφαρμογὴ ἀντιμέτρων κατὰ ἀμερικανικῶν ἑταιρειῶν, ἀλλὰ καὶ οἱ διαφωνίες τῶν μεγάλων οἰκονομικῶν ὁμίλων. Ὁ Ντόναλντ Τρὰμπ βλέπει ὅτι ἀπομένει μόνος, μὲ τὴν ἐξαίρεση τοῦ ἐβραϊκοῦ λόμπυ, τὸ ὁποῖο καὶ προσήγγισε μὲ τὴν μεταφορὰ τῆς πρεσβείας στὴν Ἱερουσαλήμ∙ ἡ σφαγὴ ὅμως τῶν Παλαιστινίων στὴν Γάζα, καὶ ἡ ὠμὴ συγκάλυψή της ἀπ’ τὴν Οὐάσιγκτον, ἔχει προκαλέσει τὴν ἀγανάκτηση τῶν παραδοσιακῶν φιλελευθέρων κύκλων τῆς Ἀμερικῆς κυρίως στὰ Πανεπιστήμια, ὅπου ἄρχισαν οἱ πρῶτες ἀντιδράσεις, σὲ συνεργασία μὲ τὰ κινήματα τῶν ἐγχρώμων. Δύσκολα πολὺ ἡ ἀκαδημαϊκὴ κοινότης, παρ’ ὅτι ἔχει χάσει τὴν παλαιὰ εὐαισθησία της, μπορεῖ νὰ ἀνεχθεῖ τέτοια παραβίαση ἀνθρωπίνων δικαιωμάτων.