Σὲ ἀπότομη στροφὴ τῆς πολιτικῆς του στὸ Σκοπιανὸ δείχνει ὅτι ἐπιδίδεται ὁ Ναπολεοντίσκος, μετὰ τὴν ἀπόρριψη ἀπὸ τὴν ἀντιπολίτευση τοῦ «Ἴλιντεν, Μακεδονία»∙ ἔδινε τὴν ἐντύπωση στὴν Σόφια, ὅτι θὰ ἐπιβάλει τὴν πρότασή του στὴν χώρα καὶ γεννᾶται τὸ ἐρώτημα, τόσο ἀφελὴς εἶναι ἢ τόσο ἄσχετος μὲ τὴν ἱστορία μας καὶ τὴν σημερινὴ πραγματικότητα; Τὸ ὅτι δὲν πατάει χῶμα ἑλληνικὸ εἶναι γεγονὸς ἀποδεδειγμένο, μὲ κορυφαῖο παράδειγμα τὴν ἀγνόηση τῶν φοιτητικῶν ἐκλογῶν, ὅπου πῆρε ἡ παράταξή του, μόλις 0,8%, ἤτοι γύρω στοὺς 180 ψήφους∙ ὅσο ἐξασθενημένο κι ἂν εἶναι τὸ φοιτητικὸ κίνημα, δὲν παύει νὰ ἐκφράζει τὴν νεολαία. Ὅταν μία κυβέρνηση εἶναι χαμένη στοὺς φοιτητὲς εἶναι ἐξαφανισμένη στοὺς μεγάλους.