Ὁ Ναπολεοντίσκος βρίσκεται κάτω ἀπ’ τὴν πίεση χιονοστιβάδος ἀρνητικῶν ἐξελίξεων καὶ χωρὶς κανένα ἐναλλακτικὸ σχέδιο ἀντιμετωπίσεώς τους∙ μοναδική του διέξοδος εἶναι ἡ παράδοση ἄνευ ὅρων στοὺς δανειστὲς γιὰ τὸ κλείσιμο τῆς τεχνητῆς συμφωνίας, ἀλλὰ καὶ ἡ ἐφαρμογὴ τῶν περικοπῶν συντάξεων καὶ μισθῶν ἀπ’ τὸ ἑπόμενο ἔτος. Στὸ Σκοπιανό, ὑποχρεώθηκε σὲ ἄτακτη ὑποχώρηση, ἐνῶ εἶχε ἀποδεχθεῖ τὸ ὄνομα Ἴλιντεν τῆς Μακεδονίας, μετὰ τὴν κατηγορηματικὴ ἀπόρριψή του ἀπ’ τὴν ἀντιπολίτευση, ἀλλὰ παρενέβη ὁ ἀντιπρόεδρος τῶν Ἡνωμένων Πολιτειῶν, μὲ παρατηρήσεις γιὰ τὴν ὑποχώρηση καὶ τὴν ἀντιαμερικανικὴ στάση στὸ Εὐρωσυμβούλιο τῆς Σόφιας∙ οἱ ἀτλαντικὲς ἐξαρτήσεις εἶναι ἰσχυρότερες τῶν εὐρωπαϊκῶν ὑποχρεώσεων τῆς ἀριστεροακοδέξιας κυβέρνησης, ὁπότε τὸ πρόβλημα στὸ ἐσωτερικό της γίνεται δυσεπίλυτο. Ἀλλὰ καὶ ἡ ὀργὴ τοῦ κόσμου κλιμακούμενη∙ στὴν Κεντρικὴ Ἐπιτροπὴ πάλι ἀπουσίαζαν πάρα πολλοί, παρὰ τὴν μεγίστη κινητοποίηση, γεγονὸς ποὺ σημαίνει, ὅτι ἡ διαρροὴ κομματικῶν στελεχῶν παρουσιάζεται καὶ στὰ ἀνώτερα κλιμάκια, ἐνῶ ἡ ἐξέγερση τοῦ κόσμου διαχέεται σὲ ὅλα τὰ στρώματα. Ἡ ψυχρολουσία τῆς Μυτιλήνης ματεφέρεται σὲ κάθε πόλη ποὺ ἐμφανίζονται πρωθυπουργὸς καὶ στελέχη του∙ στὴν Θεσσαλονίκη ἔτυχε τῆς ἀπαραδέκτου ὑποδοχῆς ὁ δήμαρχος, ἀπὸ ἀκραῖα στοιχεῖα, ἀλλὰ δὲν τὸν συμπαραστάθηκαν οἱ ἄλλοι∙ συνέπειες εἶναι αὐτὲς τῆς ταυτίσεως σὲ ὅλα καὶ στὰ ἐθνικὰ θέματα μὲ τὸν ΣΥΡΙΖΑ…

Ἡ παράδοση στὴν τρόικα ὁπωσδήποτε εἰς βάρος τῆς κυβερνήσεως ἀποβαίνει, ἔστω κι ἂν εἶναι ἀκόμη τεχνητὴ συμφωνία καὶ δὲν ἔχουν καταλήξει γιὰ τὰ ἄλλα κρίσιμα θέματα, μεταρρυθμίσεις στὸ δημόσιο, ἀποκρατικοποιήσεις καὶ Ἑλληνικὸ μαζί, διευκόλυνση τῶν ἐπενδύσεων, ἀξιολόγηση στὸν κρατικὸ μηχανισμό∙ ἡ συμφωνία περιλαμβάνει ὅμως καὶ τὴν ἀποστολὴ μέχρι τὸν ἄλλο μῆνα τῶν εἰδοποιητηρίων γιὰ τὶς μειώσεις τῶν συντάξεων, τὶς μεγαλύτερες τῆς ὀκταετίας, μὲ ἀποτέλεσμα τὴν πλήρη ἐξαθλίωση τῶν ἡλικιωμένων, οἱ ὁποῖοι μόνο τὴν ἐγκατάλειψη τοῦ ματαίου τούτου κόσμου ἔχουν ὡς λύση, μὲ τὸ παράπονο μάλιστα, ὅτι δὲν μποροῦν νὰ βοηθήσουν ἄλλο τὰ παιδιά τους καὶ τὰ ἐγγόνια τους. Ἡ στασιμότης μᾶλλον διαδέχεται τὴν ὕφεση, καθὼς καὶ μὲ τὰ ἐπίσημα στοιχεῖα κατέχουμε σταθερὰ τὴν τελευταία θέση στὴν Εὐρώπη σὲ ρυθμοὺς ἀναπτύξεως, ἐνῶ μᾶλλον στὴν πραγματικότητα εἴμαστε πολὺ χειρότερα∙ ὑποχρεωτικὰ θὰ ἀνακοινώσουν τὸν ρυθμὸ τοῦ πρώτου τριμήνου, ἀρνητικὸν κατὰ ἔγκυρες πληροφορίες, διότι καὶ τὸ 2017 δὲν ἦταν 1,4%, παρὰ γύρω στὴν μισὴ μονάδα. Στὶς Βρυξέλλες τὰ γνωρίζουν αὐτά, ἀλλὰ δὲν ἤθελαν προκαλέσαι σοβαρώτερο πρόβλημα καὶ τὸ ἄφησαν στὴν φυσιολογικὴ ἐκδήλωσή του∙ γενικὴ εἶναι ἡ πεποίθηση, ἄλλωστε, ὅτι εἶναι μετρημένες οἱ μέρες τοῦ Ναπολεοντίσκου καὶ τὸν ἀφήνουν νὰ ψήνεται στὸ ζουμί του. Ἀποδεικνύεται ὅτι, ὅσα εἶχε ὑποστεῖ ὁ Ἀντώνης Σαμαρᾶς τὸ 2014 θεωροῦνται συμπαθητικὰ χάδια.

Οἱ ἐκρήξεις στὸ ἐσωτερικὸ τοῦ ΣΥΡΙΖΑ εἶναι τὸ χειρότερο, κατὰ τοὺς ἐλαχίστους σοβαροὺς συμβούλους τοῦ Μεγάρου Μαξίμου∙ διαπιστώνουν, ὅτι, καμμία ἐντολή τους δὲν ἐφαρμόζεται ἀπ’ τὸν κομματικὸ μηχανισμό, οὔτε κι ἀπ’ τοὺς ὑπουργούς, μὲ ἐξαίρεση τὴν πλήρη ὑποταγὴ στὴν τρόικα, κι αὐτὸ τὴν τελευταία στιγμὴ καὶ μετὰ ἀπὸ άφόρητες πιέσεις, διότι ἡ ἐφαρμογὴ τῶν ψηφισμένων ἤδη μεταρρυθμίσεων ἐκκρεμεῖ καὶ θὰ ἐξετασθεῖ μὲ τὸ κλείσιμο τῆς τεχνητῆς συμφωνίας. Στὴν ἀριστεροακροδέξια κυβέρνηση παρουσιάζεται ὡς ἐπιδημία πλέον ἡ μόνιμη ἀσθένεια ὅλων τῶν καταρρεόντων καταστάσεων, ἕκαστος ὑπουργὸς ἀσχολεῖται ἀποκλειστικὰ καὶ μόνο μὲ τὴν προσωπική του πελατεία καὶ μὲ τίποτε ἄλλο∙ γνωρίζει πολὺ καλὰ ὅτι, ἀπὸ ὅσους διορίζει ἢ τακτοποιεῖ οἱ περισσότεροι θὰ τοῦ φύγουν, ἔτσι γίνεται πάντα, ἀλλὰ ἐλπίζει ὅτι κάποιοι θὰ τοῦ μείνουν, αὐτοὶ προσμετρῶνται ὡς μόνοι σταθεροὶ στὴν κάλπη, κατὰ τὴν ψευδαίσθησή του, ἐπειδὴ ἡ ἱστορία διδάσκει, ὅτι φεύγουν πολὺ περισσότεροι καὶ παρασύρουν κι ἄλλους. Ἡ ἀσθένεια αὐτὴ ὅμως ὡς μεταδοτικὴ πλήττει πλέον καὶ τὰ κομματικὰ στελέχη∙ τρέχουν, ὅπως μποροῦν κι ὅπου μποροῦν, νὰ τακτοποιήσουν κάποιους δικούς τους, ἀλλὰ καὶ ἀνοίγουν τὶς διεξόδους μὲ τὰ ἄλλα κόμματα, γιὰ μαζικὴ μετατόπιση, κυρίως πρὸς τὴν Νέα Δημοκρατία, τὴν βέβαιη νέα ἐξουσία. Ὁ Ναπολεοντίσκος, λέγεται, ὅτι τώρα τὰ κατάλαβε αὐτά…

Στοὺς ἐπιχειρηματικοὺς κύκλους ἐμπεδώνεται ἐπίσης ἡ πεποίθηση, ὅτι ἡ κυβέρνηση ἔχει τελειώσει ὁριστικά∙ ἡ ἀποτυχία τῶν πειραμάτων, γιὰ τὴν δημιουργία νέων σχημάτων στὰ δεξιὰ τῆς Νέας Δημοκρατίας, μὲ τὴν ἐπιστράτευση τῶν παγιατικῶν ναυάγησε ἀπότομα κι ὅλοι τους ἐξαφανίσθηκαν, μετὰ τὴν περιοδεία τοῦ Κώστα Καραμανλῆ στὴν Θράκη καὶ τὴν συνάντησή του μὲ τὸν Κυριάκο Μητσοτάκη στὴν συνέχεια. Ἡ προβολὴ τοῦ Ναπολεοντίσκου ὡς ἐκφραστοῦ τῆς Σοσιαλδημοκρατίας στὴν χώρα μας ἐξαχνώθηκε πρὶν ἀκόμη ἐμφανισθεῖ∙ στὴν Σόφια οἱ ἡγέτες της μετρήθηκαν στὰ δάκτυλα τοῦ ἑνὸς χεριοῦ καὶ στὴν Ἀθήνα μοναδικοὶ ὑποστηρικτές του ἀπόμειναν οἱ ἐλάχιστοι βουλευτές, μὲ κύρια πρόνοια τὰ προνόμια ἀπ’ τὴν παράταση τῆς ζωῆς τῆς Βουλῆς καὶ οἱ διασυνδέσεις τοῦ ἀνθυπάτου. Οἱ φοιτητικὲς ἐκλογὲς ἐπιβεβαιώσαν τὴν ὁριστικὴ διαρροὴ τοῦ κόσμου ἀπ’ τὸν ΣΥΡΙΖΑ, ἐνῶ αὐτὸ διασταυρώνεται, ἀκόμη κι ἀπ’ τὶς χαλκευμένες δημοσκοπήσεις∙ ἡ ἐπανεκκίνηση τῆς οἰκονομίας θεωρεῖται ἀδύνατη, διότι καὶ στὰ τουριστικὰ μέρη οἱ ἐπιχειρήσεις δὲν φέρουν τὰ χρήματα στὴν Ἑλλάδα, μετὰ τὴν πικρὰ ἐμπειρία τους ἀπ’ τοὺς τραπεζικοὺς ἐλέγχους. Ἡ συνεχιζόμενη δὲ τακτικὴ κατασχέσεως τῶν τραπεζικῶν καταθέσεων κι ἀπὸ ἄλλους λογαριασμούς, ἐκτὸς τῶν ὑποχρέων στὸν ὅποιο δανεισμό, ἔχει ἐξαγριώσει τοὺς μικρομεσαίους καὶ τοὺς συνταξιούχους∙ ἀποσύρουν καὶ τὶς τελευταῖες τους καταθέσεις, ἔστω κι ἂν ὑποχρεώνονται σὲ ἀνατοποθέτηση ὅσων χρειάζονται γιὰ τὶς τρέχουσες ἀνάγκες τους.

Οἱ μεγαλυτέρας ἡλικίας στὰ εὐρύτερα στρώματα βλέπουν τὰ παιδιά τους καὶ τὰ ἐγγόνια τους νὰ ὑφίστανται τὴν ἀδιανόητη ταλαιπωρία καὶ τοὺς ἔρχονται δάκρυα στὰ μάτια∙ πολλοὶ ἀπ’ αὐτούς, ἂν ὄχι ὅλοι, μικροὶ εἶχαν βοηθήσει τοὺς πατεράδες τους καὶ τοὺς παπποῦδες τους στὴν μαύρη ἀγορὰ στὴν Κατοχὴ κι ἔτσι ἐπιβίωσε ἡ οἰκογένειά τους∙ οἱ κρατικὲς ἀρχές, δὲν ἦταν ἐχθρικὲς ἀπέναντί τους, ἀκόμη καὶ πολλοὶ Γερμανοί, ἐπειδὴ τὸ πίστευαν, ὅτι ἔτσι θὰ ξαναδουλέψει ἡ οἰκονομία καὶ ξαναδούλεψε∙ ἀπ’ τοὺς μοικομεσαίους καὶ τὶς δουλειὲς τοῦ ποδαριοῦ ξαναρχίζει ἡ ἀγορά, ἐνῶ καὶ οἱ τράπεζες, στὸν βαθμὸ ποὺ εἶχαν δουλειὲς μὲ τὸν κόσμο, ἔδειχναν ἀνοχὴ καὶ συμπαράσταση. Σήμερα θυμίζουν στρατὸ κατοχῆς κι ἀπ’ τοὺς χειρότερους στὴν ἑλληνικὴ ἱστορία, κατόπιν ἐντολῆς τῆς τρόικας, ἀλλὰ ὁ Ἀντώνης Σαμαρᾶς εἶχε ἀρνηθεῖ τὰ μέτρα αὐτά, ἀφοῦ ἡ ἐφαρμογή τους ἀφήνεται στὴν ἑλληνικὴ κυβέρνηση ποὺ φέρει τὴν τελικὴ εὐθύνη∙ τὸ ἔχουν ἀποκαλύψει οἱ Εὐρωπαῖοι εὐθαρσῶς, τὰ φορολογικὰ μέτρα εἶναι ἐπιλογὴ τῆς κυβερνήσεως. Στὴν πράξη ὁ Ναπολεοντίσκος ἐπιβεβαιώνει τὶς πληροφορίες, ὅτι εἶναι τυφλὸ ὄργανο τῶν ἀτλαντικῶν κερδοσκόπων, μὲ σκοπὸ τὴν χρεωκοπία τῆς ἑλληνικῆς οἰκονομίας καὶ τὴν διάλυση τῆς Εὐρωζώνης∙ τὸ περιέργο τῆς ὑποθέσεως εἶναι, ὅτι τὸ σχέδιο ἔχει ἀποτύχει, ἀλλὰ αὐτὸς τὸ συνεχίζει. Εἴτε δὲν καταλαβαίνει, τὸ πιθανώτερο, εἴτε φοβᾶται τὴν ἐκδίκηση τῶν ἐπικυριάρχων.