Ὁ Ἰταλὸς πρόεδρος τῆς Δημοκρατίας ἀναθέτει σύντομα τὴν ἐντολὴ σχηματισμοῦ τῆς κυβερνήσεως στὸ Τζιουζέππε Κόντε, στὸν ὁποῖο συμφώνησαν τὰ Πέντε Ἀστέρια καὶ ἡ Λίγκα τοῦ Βορρᾶ∙ οἱ Εὐρωπαῖοι δέχθηκαν μὲ πολὺ σκεπτικισμὸ τὴν εἴδηση, ἐνῶ ἡ Ἐπιτροπὴ ἀνακοίνωσε, ὅτι, «γιὰ ἐμᾶς εἶναι ἀπαραίτητο, τὸ νὰ σεβασθεῖ ἡ ἰταλικὴ κυβέρνηση τὴν καπ (κοινὴ ἀγροτικὴ πολιτικὴ) καὶ νὰ ἀκολουθήσει ὑπεύθυνη δημοσιονομικὴ πολιτική». Τὰ περιθώρια ἐλιγμῶν τῆς Ρώμης εἶναι ἐλάχιστα, ἀπ’ τὴν στιγμὴ μάλιστα ποὺ ἀπέρριψε τὴν ἰδέα ἐξόδου τῆς χώρας ἀπ’ τὴν Εὐρωζώνη∙ δὲν ἔγινε τυχαῖα αὐτό, διότι τὸ δοκίμασε καὶ ὁ Ναπολεοντίσκος μας καὶ χρέωσε τὴν Ἑλλάδα μὲ διακόσια δις εὐρὼ ζημία, δηλαδή, πάνω ἀπ’ τὸ ΑΕΠ ἑνὸς χρόνου. Τὸ εὐρὼ διαθέτει ἰσχυρὴ ἀποδοχὴ στὴν Ἰταλία, διότι πολλοὶ Ἰταλοὶ στὴν καθημερινή τους δυσαρέσκεια καὶ διαμαρτυρία πετᾶν πολλὰ ἐναντίον του, ἀλλά, ὅταν τὸ σκεφθοῦν σοβαρά, τότε ἀναλογίζονται τὶς συνέπειες.