Ἡ διάσταση Εὐρωπης καὶ Ἀμερικῆς στὴν διεθνῆ σκηνὴ προβάλλεται ἐμφανέστατα πλέον∙ ὁ Ντόναλντ Τρὰμπ καθυστερεῖ τῆς σινοαμερικανικὲς ἐμπορικὲς διαπραγματεύσεις, ἐνῶ ζήτησε ἔρευνα καὶ γιὰ τὴν ἐπιβολὴ δασμῶν στὶς εἰσαγωγὲς αὐτοκινήτων, ἀλλὰ ἡ Ἀγκέλα Μέρκελ στὸ Πεκῖνο ἐτάχθη ὑπὲρ τοῦ ἐλευθέρου ἐμπορίου καὶ τῆς τηρήσεως τῆς πυρηνικῆς συμφωνίας τοῦ Ἰράν. Δὲν ἔγινε τυχαῖα ἡ ἐπίσημη ἐπίσκεψη, μὲ τὴν ἀπονομὴ αὐτοκρατορικῶν τιμῶν στὴν καγκελάριο, ὅπως μόνο ἡ Κίνα γνωρίζει, κατὰ τὸ παραδοσιακό της τυπικό∙ ἤδη Εὐρωζώνη καὶ Κίνα εἶναι οἱ πρῶτοι ἐμπορικοὶ ἑταῖροι μεταξύ τους, ἀλλὰ καὶ μὲ τὴν μεγαλύτερη ἐπιρροὴ στὶς διεθνεῖς οἰκονομικὲς σχέσεις. Τὸ Βερολίνο ὑπηρετεῖ πιστὰ τὴν αὐτόνομη διεθνῆ παρουσία τῆς Εὐρώπης, ὅπως καὶ ὁ Ἐμμανουὲλ Μακρὸν μὲ τὸν Βλαδίρημο Ποῦτιν, ἐνδιαφερόμενο γιὰ τὴν ἀποτροπὴ σοβαρᾶς παγκοσμίου κρίσεως ἀπ’ τὶς κινήσεις τῆς Οὐάσιγκτον∙ οἱ διεθνεῖς παρατηρητὲς βλέπουν, ὅτι ἔχει ἐλάχιστα περιθώρια ἡ Ἀμερικὴ προκλήσεως μεγάλης ἀναταραχῆς.